به تيغ اوش عمر به سر آمد» جمله «كس را نبود»، به قرينه معنوى از اين عبارت حذف گرديده است.
۲۱. آوردن صيغه جمع فعل در مورد فاعل مفرد: «عرب گويند ظلم وضع شيئى باشد در غير موضع خود».
۲۲. حذف «را» علامت مفعول بى واسطه كه از مزاياى اين تفسير است. مثال: «عجب از تو اى غافل كه شنوى كه خداى تعالى به يك ترك مندوب به يك مخالفت فرمان، آدم و حوا را كه پدر و مادر تو بودند، با آن قدر و منزلت ايشان به نزديك خداى تعالى، از بهشت بفرستاد».
شيخ گاهى تفنناً، «را» علامت مفعول را به تكرار نيز مى آورد.
۲۳. شيوه تركيب ضمير منفصل «او» و ضمير مفعولى «ش» به هيأت (اوش» بدون افزودن حرفى.
۲۴. عدم حذف «ت» آخر اسم مصدر: «پاداشت» كه به صورت نخستين در تفسير باقيمانده. (مثالهاى متعدد در ص ۱۳۷ و ۲۶، ج ۲، تفسير ابوالفتوح رازى؛ و ص ۳۰۸، ج ۱؛ و ص ۱۱۰، ج ۴ تفسير ابوالفتوح رازى).
۲۵. تقديم فعل بر متعلقات آن. و اين شيوه نگارش عصر شيخ است و امر رايج و متداول نيست و فعل را در آخر آورند و اركان جمله و متعلقات فعل را قبل از آن نويسند. (ج ۱ تحقيق در تفسير ابوالفتوح رازى، ص ۱۷۴ ـ ۱۷۵) [چاپ اوّل].
۲۶. آوردن باى تأكيد بر سر صيغه هاى نفى؛ مانندِ «بنكشد» و «بنايستادى» و «بنكرد». مثال: «اى قوم اگر محمد را بكشند خداى محمد را بنكشند و ما زندگانى خواهيم كردن» (تفسير ابوالفتوح رازى، ج ۱، ص ۶۶۱).
۲۷. عدم رعايت موارد استثنايى قاعده نسبت در زبان عربى؛ چون «مدينيان» به جاى «مدنى».