كنى، بشكنى و اگر استمتاع كنى بدو، در او كژى باشد. و ظاهر قرآن بر اين است: «هُوَ الَّذِي خَلَقَكُمْ مِنْ نَفْسٍ واحِدَةٍ وَ جَعَلَ مِنْها زَوْجَها» [١] (تفسير ابوالفتوح رازى، ج ۱، ص ۹۰). [٢]
۲. در اثناى تفسير آيه: «وَلَقَد نَصَرَكُمُ اللّه ُ بِبَدرٍ» [٣] ، به ۲۶ غزاى پيمبر اسلام اشاره مى شود و نام مى برد:
... او گفت: من از پيران خود شنيدم كه اين نام آبى است كه ما را و اسلاف ما را بود و آن از بلاد غفار است؛ از بلاد جهنه نيست. و ضحّاك گفت: نام آبى است بر دست راست مكّه و مدينه و آن اوّل غزايى بود كه رسول عليه السلامبه نفس خود حاضر آمد آنجا ۲۶ غزا بود: اوّل غزاى ايوا بود، آن گه غزاى بواط، و آن گه غزاة العشيرة، آن گه غزاى بدر بزرگ، آن گه غزاى بنى سليم، آن گه غزاة السويق، آن گه غزاة ذى امر، آن گه غزاى احد، آن گه غزاة نجران، آن گه غزاة حمراء الاسد، آن گه غزاة بنى النضير، آن گه غزاة ذات الرقاع، آن گه غزاة بدر بازپسين، آن گه غزاة دومة الجندل، آن گه غزاة خندق، آن گه غزاة بنى قريظه، آن گه غزاة بنى لحيان، آن گه غزاة بنى قرد، آن گه غزاة بنى المصطلق، آن گه غزاة الحديبه، آن گه غزاة خيبر، آن گه فتح مكّه، آن گه غزاة حنين، آن گه غزاة طايف، آن گه غزاة تبوك. رسول عليه السلام از اين غزوات در نه غزاة كارزار كردند: در بدر بزرگ و آن روز روز آدينه بود، بيست و هفتم رمضان سنه اثنين من الهجرة، سال دوم از هجرت؛ و در احد و آن در شوال بود، سال سيم از هجرت و خندق؛ و بنى قريظه در شوال بود، سال چهارم از هجرت؛ و بنى المصطلق و بنى لحيان در شعبان بود سال پنجم؛ و خيبر در سال ششم؛ و فتح مكّه در سال هفتم ماه رمضان؛