مفردات و تركيبات كلام اللّه مجيد و بيان علل صور گوناگون، از اِعراب و نوع آن و نيز جهت تفسير غريب و ايضاح مشكل و مانند اين مسائل، به ناچار و پى در پى به شواهد فراوانى از اشعار تازى توسّل نمود؛ تا آنجا كه مى توان گفت هيچ صفحه اى از صفحات تفسير نفيس شيخ از شعرهاى تازى خالى نيست و مؤلّف، غالب و يا همه آنها را از تفاسير و مؤلّفات پيشينيان اخذ كرده و مورد استناد و استفاده قرار داده است.
در ميان مفسّران رسم بود كه از جنبه ادبى و از نظر نحو و لغت، از آثار عديده دانشمندان و علماى نحو و لغت مانند ابوعبيده، كسائى، فرّاء، اخفش، مبرّد، مورج سدوسى، ابن كيسان، زجاج، ابن قتيبة، رمانى، ثعلب و مانند ايشان استفاده مى كردند؛ زيرا آنان تحت عناوين لغات القرآن، معانى القرآن، اعراب القرآن، غريب القرآن و نظاير اين عنوانها تحقيقات دقيق و تتبّعات عميق نموده و تأليفات نفيس و گرانبهايى آماده كرده بودند و به همين جهت براى تدوين تفسيرى چون تفسير شيخ، محقّقاً از اين مآخذ و منابع ذى قيمت استفاده گرديد. به علاوه شعرهاى عربى در تفاسيرى چون: تفسير طبرى، مجمع البيان، كشّاف و يا در كتب لغت مانند لسان العرب، تاج العروس و غيره و يا در كتابهاى مخصوص به شواهد از قبيل شواهد كبراى شرح رضى بر كافيه موسوم به خزانة الادب تأليف عبدالقادر بغدادى و شواهد مغنى از سيوطى و شواهد كتاب سيبويه و مانند آنها ديده مى شوند.
بنا به جهات مذكور اگر در تفسير شيخ، اشعار تازى بيش از اشعار فارسى ديده مى شود، جاى تعجّب نيست؛ زيرا مقتضاى تفسير، استشهاد به شعر عربى است.
و امّا اشعار فارسى، اگر چه شماره آنها بسيار اندك و نسبت به حجم كتاب تفسير ناچيز مى باشد، مع هذا از نظر روانى و سادگى و خالى بودن از صنايع و تكلّفات شعرى درخور توجّه و ارزش است. از اين گذشته ممكن است پاره اى از اين اشعار