قديمى از قبيل نقطه دار و نوشتن ذالهاى فارسى و فرق نگذاردن بين «پ» و «چ» و «گ» فارسى با معادل آنها در عربى و نوشتن «كه» و «چه» و «نه» به صورت «كى» و «چى» و «نى» و مانند آن، همه بر كهنگى و اهميّت نسخه حكايت مى كند و ممكن است در زمان مؤلّف يا كمى بعد از وى استنساخ شده باشد.
۳. ديگر نسخه اى جلوتر از اين دو نسخه از لحاظ تاريخ استنساخ در دست نيست؛ بلكه عبارت آخر نسخه ۱۳۴، كه در طرف دست چپ همان صفحه نوشته شده، مى رساند كه در ۵۸۲ق نيز از اين نسخه استنساخ شده، به اين شرح:
انتسخ منه أبو محمّد الحسن بن محمّد بن ابيالقسم اللبارفي (؟) سنة اثنتين وثمانين وخمسمائة.
۴. نسخه خطّى موجود در كتابخانه مسجد عالى سپهسالار كه به شماره ۲۰۳۴ است تفسير سوره يوسف تا آخر سوره بنى اسرائيل را مشتمل است و نيز نسخه اى از اين تفسير در سال ۱۰۵۸ق به خطّ نسخ شخصى به نام غلامعلى نوشته شده و آخر جزء ششم، كه كاتب آن را مجلّد نخستين معرّفى كرده، يادداشتى نقل و تصريح شده كه تاريخ كتابت اصل ۶۱۵ق است. نسخه اخيرالذكر به شماره ۱۶۳۷۸ ثبت دفتر كتابخانه مجلس شوراى ملّى مى باشد.
بنا به شواهد مذكور و قرائن موجود، قديم ترين نسخ خطّى تفسير شيخ، كه اكنون در كتابخانه آستان قدس رضوى موجود است، نسخه اى است كه در سال ۵۵۶ و ۵۵۷ق از روى نسخه اصل استنساخ شده و ممكن است اين كار در زمان حيات ابوالفتوح و يا كمى پس از وى انجام شده باشد. به هر تقدير، اگر تاريخ ۵۵۶ را در نظر بگيريم، نسخه اصل لااقلّ مى بايست يك سال قبل از آن يعنى ۵۵۴، آن هم وقتى كه شيخ در قيد حيات بوده، فراهم آمده باشد و در صورت صحّت اين حدس تاريخ وفات شيخ نمى تواند زودتر از سال ۵۵۴ و احتمالاً مؤخّر از سال ۵۶۰ق بوده