۱۲. از كتاب جنّة النّعيم فى احوال عبدالعظيم از حاجى ملاّ باقر واعظ طهرانى ابن ملا محمد اسماعيل كجورى. پس از ذكر ترجمه احوال شيخ ابوالفتوح كه تماماً منقول از كتاب حديقة الشيعة و مجالس المؤمنين است و در شماره هاى ۶ و ۷ همين فصل نقل گرديده، درباره مدفن شيخ چنين مى گويد:
دوم كسى كه از علماء در رى مدفون است و بر مزار وى نهايت افتخار بايد نمود، شيخ ابوالفتوح صاحب للاصل الاصيل قدوة المفسّرين من أهل التنزيل والتأويل حسين بن علىّ بن محمّد بن احمد خزاعى رازى است و وى از كبار حضرت ولايت مآب بوده.
آن گاه شرحى در اصالت نسب و جلالت مقام وى مى نويسد و بعد مى گويد:
و مزار وى (ابوالفتوح رازى) در صحن حضرت امامزاده حمزه در زمان دخول در طرف دست راست جلو حجره اوّل است و الواحى از كاشى كه زرد مى نمايد، بر آن نصب شده است كه اسم شريف آن مرحوم بر آن مكتوب است و بر حسب وصيّت خواسته است در جوار حضرت عبدالعظيم و مقدّمه مزار امامزاده حمزه مدفون شده باشد. (جنّة النعيم ملا باقر واعظ تهرانى، ص ۵۱۳ ـ ۵۱۴، چاپ تهران).
۱۳. از كتاب نقد الرجال، تأليف السيد العالم العلاّمة آقا مير مصطفى التفرشى كه در سال ۱۰۱۵ تأليف شد:
الحسين بن علىّ بن محمّد الخزاعى الرازى جمال الدّين ابوالفتوح الرازى عالم فاضل دين ثقه عين واعظ مفسّر له تصانيف منها التفسير المسمّى بروض الجنان و روح الجنان فى تفسير القرآن عشرين مجلّدة (نمره ۹۵، ص ۱۰۸، تهران، ۱۳۱۸).
۱۴. از كتاب قصص العلماء ميرزا محمّد بن سليمان التنكابنى، ص ۳۲۸، در احوال حسين بن علىّ بن محمّد: