برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٣٨ - فضيلت تلاوت سوره

مى‌گويد: «و آنچه پروردگارشان به آنها بخشيده دريافت مى‌دارند» (آخِذِينَ ما آتاهُمْ رَبُّهُمْ).

يعنى؛ آنها با نهايت ميل و اشتياق و كمال رضا و رغبت و خشنودى اين مواهب الهى را پذيرا مى‌شوند.

و در دنبال آيه مى‌افزايد: اين پاداشهاى عظيم بى‌جهت نيست «زيرا آنها پيش از آن (در سراى دنيا) از نيكو كاران بودند» (إِنَّهُمْ كانُوا قَبْلَ ذلِكَ مُحْسِنِينَ).

احسان و نيكو كارى كه در اينجا آمده معنى وسيعى دارد كه هم اطاعت خدا را شامل مى‌شود و هم انواع نيكيها به خلق خدا.

(آيه ١٧)- از اين به بعد به توضيح چگونگى نيكو كار بودن آنها پرداخته، سه وصف را از ميان اوصاف آنها بيان مى‌كند.

نخست اين كه: «آنها كمى از شب را مى‌خوابيدند» (كانُوا قَلِيلًا مِنَ اللَّيْلِ ما يَهْجَعُونَ).

يعنى؛ همه شب، بخشى را بيدار بودند و به عبادت و نماز شب مى‌پرداختند؛ و شبهائى را كه تماما در خواب باشند و عبادت شبانه از آنها بكلى فوت شود كم بوده است.

(آيه ١٨)- دومين وصف آنها را چنين بيان مى‌كند: «و در سحرگاهان استغفار مى‌كردند» (وَ بِالْأَسْحارِ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ).

در آخر شب كه چشم غافلان در خواب است، و محيط از هر نظر آرام، قال و غوغاى زندگى مادى فرو نشسته، و عواملى كه فكر انسان را به خود مشغول دارد خاموش است بر مى‌خيزند، و به درگاه خدا مى‌روند، در پيشگاه معبود به راز و نياز مى‌پردازند، نماز مى‌خوانند، و مخصوصا از گناهان خود استغفار مى‌كنند.

(آيه ١٩)- سپس به سومين وصف پرهيز كاران بهشتى اشاره كرده، مى‌افزايد:

«و در اموال آنها حقّى براى سائل و محروم بود» (وَ فِي أَمْوالِهِمْ حَقٌّ لِلسَّائِلِ وَ الْمَحْرُومِ).

تعبير به «حقّ» در اينجا يا به خاطر اين است كه خداوند بر آنها لازم شمرده‌