برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣١ - فضيلت تلاوت سوره

پروردگار است كه هر كدام مسأله ولايت و ربوبيت او را در بعد خاصى نشان مى‌دهد.

نخست مى‌فرمايد: «كليدهاى آسمانها و زمين از آن اوست» (لَهُ مَقالِيدُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ).

بنابر اين هر كس هر چه دارد از اوست، و هر چه مى‌خواهد بايد از او بخواهد، نه تنها «كليدها» بلكه «خزائن» آسمانها و زمين نيز از آن اوست.

در توصيف بعد كه در حقيقت نتيجه‌اى است براى توصيف قبل، مى‌افزايد:

«روزى را براى هر كس بخواهد گسترش مى‌دهد و (براى هر كس بخواهد) تنگ و محدود مى‌سازد» (يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ وَ يَقْدِرُ).

از آنجا كه خزائن عالم در دست اوست تمام رزق و روزيها نيز در قبضه قدرت او قرار دارد، و بر طبق مشيتش كه از حكمت او سر چشمه مى‌گيرد و مصالح بندگان در آن ملحوظ است آن را تقسيم مى‌كند.

و از آنجا كه بهره‌مند ساختن همه موجودات زنده از روزيها نياز به علم و آگاهى از مقدار احتياجات و محل و ساير خصوصيات آنها دارد، در آخرين توصيف اضافه مى‌كند: «او به همه چيز داناست» (إِنَّهُ بِكُلِّ شَيْ‌ءٍ عَلِيمٌ).

و به اين ترتيب در چهار آيه فوق يازده وصف ديگر از اوصاف كماليه پروردگار (اعم از اوصاف ذات و اوصاف فعل) بيان شده است.

(آيه ١٣)- آيين تو عصاره آيين همه انبياست! از آنجا كه بسيارى از بحثهاى اين سوره در برابر مشركان است، در اينجا اين حقيقت را روشن مى‌سازد كه دعوت اسلام به توحيد دعوت تازه‌اى نيست.

مى‌فرمايد: «خداوند آيينى را براى شما تشريع كرد كه به نوح (نخستين پيامبر اولوا العزم) توصيه كرده بود» (شَرَعَ لَكُمْ مِنَ الدِّينِ ما وَصَّى بِهِ نُوحاً).

«همچنين آنچه را بر تو وحى فرستاديم، و ابراهيم و موسى و عيسى را به آن سفارش كرديم» (وَ الَّذِي أَوْحَيْنا إِلَيْكَ وَ ما وَصَّيْنا بِهِ إِبْراهِيمَ وَ مُوسى‌ وَ عِيسى‌).

و به اين ترتيب آنچه در شرايع همه انبيا بوده در شريعت توست و «آنچه خوبان همه دارند تو تنها دارى»!