برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٣ - فضيلت تلاوت سوره

گوش گذاردند و با سرعت خارج شدند، و مى‌گفتند: چنين چيزى را تا كنون نشنيده‌ايم، اين يك دروغ است.

اينجا بود كه آيات آغاز سوره «ص» نازل شد.

تفسير:

باز در نخستين آيه اين سوره به يكى از حروف مقطعه برخورد مى‌كنيم «ص» (ص). و همان گفتگوهاى پيشين در تفسير اين حروف مقطعه مطرح مى‌شود.

اما جمعى از مفسران در اينجا مخصوصا روى علامت اختصارى بودن «ص» نسبت به «اسماء اللّه» يا غير آن تكيه كرده‌اند، چرا كه بسيارى از اسماء اللّه با «ص» شروع مى‌شود مانند «صادق» و «صمد» و «صانع» و يا اشاره به جمله «صدق اللّه» است كه در يك حرف خلاصه شده است.

سپس مى‌فرمايد: «سوگند به قرآنى كه داراى ذكر است» كه تو بر حقى و اين كتاب، معجزه الهى است‌ (وَ الْقُرْآنِ ذِي الذِّكْرِ). قرآن هم خودش ذكر است و هم داراى ذكر.

«ذكر» به معنى يادآورى و زدودن زنگار غفلت از صفحه دل، ياد خدا، ياد نعمتهاى او، ياد دادگاه بزرگ رستاخيز، و ياد هدف خلقت انسان است.

(آيه ٢)- در اين آيه مى‌گويد: اگر مى‌بينى آنها در برابر اين آيات روشنگر و قرآن بيدار كننده تسليم نمى‌شوند نه به خاطر اين است كه پرده‌اى بر اين كلام حق افتاده «بلكه كافران گرفتار غرور و اختلافند» (بَلِ الَّذِينَ كَفَرُوا فِي عِزَّةٍ وَ شِقاقٍ).

(آيه ٣)- سپس براى بيدار ساختن اين مغروران غافل دست آنها را گرفته، به گذشته تاريخ بشر مى‌برد، و سرنوشت اقوام مغرور و متكبر و لجوج را به آنها نشان مى‌دهد، شايد عبرت گيرند، مى‌گويد: «چه بسيار اقوامى كه قبل از آنها بودند و ما آنها را (به خاطر تكذيب پيامبران و انكار آيات الهى و ظلم و گناه) هلاك كرديم» (كَمْ أَهْلَكْنا مِنْ قَبْلِهِمْ مِنْ قَرْنٍ).

«و به هنگام نزول عذاب فرياد مى‌زدند (و كمك مى‌خواستند) ولى وقت نجات گذشته بود»! (فَنادَوْا وَ لاتَ حِينَ مَناصٍ).