برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦٦ - درسهاى بزرگ

(آيه ١٥٩)- بعد مى‌افزايد: «منزه است خداوند از آنچه توصيف مى‌كنند» (سُبْحانَ اللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ).

(آيه ١٦٠)- هيچ توصيفى شايسته ذات مقدس پروردگار نيست «مگر (آنچه) بندگان مخلص خدا» از روى آگاهى در مورد او دارند (إِلَّا عِبادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ).

بندگانى كه از هر گونه شرك و هواى نفس و جهل و گمراهى مبرا هستند، و خدا را جز به آنچه خودش اجازه داده توصيف نمى‌كنند.

آرى! بايد به سراغ سخنان پيامبر صلّى اللّه عليه و اله و خطبه‌هاى نهج البلاغه على عليه السّلام و دعاهاى پر مغز امام سجاد در صحيفه سجاديه رفت، و در پرتو توصيفهاى اين بندگان مخلص خدا، خدا را شناخت.

(آيه ١٦١)- ادعاهاى دروغين! در آيات پيشين سخن از معبودهاى مختلف مشركين به ميان آمد، قرآن همين مسأله را تعقيب كرده، نخست اين بحث را به ميان مى‌آورد كه وسوسه‌هاى شما بت پرستان در دلهاى پاكان و نيكان اثرى ندارد، و تنها قلوب آلوده و ارواح دوزخى و متمايل به فساد شماست كه خود را تسليم اين وسوسه‌ها مى‌سازد، مى‌فرمايد: «شما و آنچه را پرستش مى‌كنيد ...» (فَإِنَّكُمْ وَ ما تَعْبُدُونَ).

(آيه ١٦٢)- «هرگز نمى‌توانيد كسى را (با آن) فريب دهيد» و با فتنه و فساد از خداوند منحرف سازيد (ما أَنْتُمْ عَلَيْهِ بِفاتِنِينَ).

(آيه ١٦٣)- «مگر آنها كه در آتش دوزخ وارد مى‌شوند»! (إِلَّا مَنْ هُوَ صالِ الْجَحِيمِ).

(آيه ١٦٤)- بعد از اين سه آيه كه مسأله اختيار انسانها را در برابر فتنه جوئى و اغواگرى بت پرستان روشن مى‌سازد، ضمن سه آيه ديگر از مقام والاى فرشتگان خدا سخن مى‌گويد، همان فرشتگانى كه بت پرستان آنها را دختران خدا مى‌پنداشتند، و جالب اين كه سخن را از زبان خود آنها بيان كرده، مى‌گويد:

«و هيچ يك از ما نيست جز آنكه مقام معلومى دارد» (وَ ما مِنَّا إِلَّا لَهُ مَقامٌ مَعْلُومٌ).

(آيه ١٦٥)- «و ما همگى (براى اطاعت فرمان خداوند به صف ايستاده‌ايم»