برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٦ - ادامه سوره يس

مى‌فرمايد: «و اگر بخواهيم چشمانشان را محو مى‌كنيم»! (وَ لَوْ نَشاءُ لَطَمَسْنا عَلى‌ أَعْيُنِهِمْ).

و در اين حال وحشتى فوق العاده آنها را فرا مى‌گيرد، «سپس براى عبور از راه، مى‌خواهند بر يكديگر پيشى بگيرند، اما چگونه مى‌توانند ببينند»؟ (فَاسْتَبَقُوا الصِّراطَ فَأَنَّى يُبْصِرُونَ).

آنها حتى از پيدا كردن راه خانه خود عاجز خواهند ماند، تا چه رسد به اين كه راه حق را پيدا كنند و در صراط مستقيم قدم بگذارند!

(آيه ٦٧)- مجازات دردناك ديگر اين كه: «اگر بخواهيم آنها را در جاى خود مسخ مى‌كنيم (به مجسمه‌هايى بى‌روح و فاقد حركت يا اشكال حيوانى افليج تبديل مى‌نماييم) به گونه‌اى كه نتوانند راه خود را ادامه دهند و يا به عقب بازگردند» (وَ لَوْ نَشاءُ لَمَسَخْناهُمْ عَلى‌ مَكانَتِهِمْ فَمَا اسْتَطاعُوا مُضِيًّا وَ لا يَرْجِعُونَ).

روشن است كه دو آيه فوق مربوط به عذابهاى دنياست.

(آيه ٦٨)- در اين آيه به وضع انسان در پايان عمر از نظر ضعف و ناتوانى عقل و جسم اشاره مى‌كند تا هم هشدارى باشد به آنها كه براى انتخاب راه هدايت امروز و فردا مى‌كنند، و هم پاسخى باشد به كسانى كه تقصيرات خود را به گردن كمى عمر مى‌افكنند، و هم دليلى باشد بر قدرت خداوند كه او همان گونه كه مى‌تواند يك انسان نيرومند را به ضعف و ناتوانى يك نوزاد بازگرداند، قادر است بر مسأله معاد، و همچنين نابينا ساختن مجرمان و از حركت بازداشتن آنها.

مى‌فرمايد: «هر كس را كه طول عمر دهيم در آفرينش واژگونه مى‌كنيم، آيا انديشه نمى‌كنند»؟ (وَ مَنْ نُعَمِّرْهُ نُنَكِّسْهُ فِي الْخَلْقِ أَ فَلا يَعْقِلُونَ).

به راستى روزهايى فرا مى‌رسد بسيار دردناك كه عمق ناراحتى آن را به زحمت مى‌توان تصور كرد.

(آيه ٦٩)- او شاعر نيست، او انذار كننده زندگان است! گفتيم در اين سوره بحثهاى زنده و جامعى پيرامون اصول اعتقادى توحيد، معاد، نبوت مطرح شده، و در مقطعهاى متفاوتى سخن را از يكى به ديگرى منتقل مى‌سازد.