برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣٧ - فضيلت تلاوت سوره

چرا كه نظام اين جهان خود دليلى است بر اين كه مقدمه‌اى است براى جهان ديگر، كه بدون آن، آفرينش اين جهان، لغو و بى‌معنى است، نه با حكمت خداوند سازگار است و نه با عدالت او.

(آيه ١٩)- از آنجا كه در آيات قبل بحثى از عذاب شديد خداوند به ميان آمد، و نيز تقاضايى از ناحيه منكران معاد مطرح شده بود كه چرا قيامت زودتر بر پا نمى‌شود؟ اين آيه براى آميختن آن «قهر» با «لطف» و براى پاسخگويى به شتاب كردن بى‌معنى منكران معاد مى‌فرمايد: «خداوند نسبت به بندگانش لطف (و آگاهى) دارد» (اللَّهُ لَطِيفٌ بِعِبادِهِ).

اگر در مجازات جاهلان مغرور تعجيل نمى‌كند آن هم از لطف اوست.

سپس يكى از مظاهر بزرگ لطف عميمش را- كه روزى گسترده اوست- مطرح كرده، مى‌گويد: «هركس را بخواهد روزى مى‌دهد» (يَرْزُقُ مَنْ يَشاءُ).

منظور اين نيست كه گروهى از روزى او محرومند، بلكه منظور توسعه روزى است در باره هر كس بخواهد.

در آيه ٢٧ از همين سوره نيز مى‌خوانيم: گستردگى و محدوديت روزى او روى حساب معينى است، چرا كه «اگر خداوند روزى را براى همه گسترده سازد در زمين طغيان خواهند كرد».

روشن است كه «روزى» در اينجا هم ارزاق معنوى را شامل مى‌شود و هم مادى را، هم جسمانى و هم روحانى.

و در پايان آيه مى‌افزايد: «او قوى و شكست ناپذير است» (وَ هُوَ الْقَوِيُّ الْعَزِيزُ).

اگر وعده روزى و لطف به بندگان مى‌دهد قادر بر انجام اين امر مى‌باشد و به همين دليل هرگز در وعده‌هاى او تخلف نيست.

(آيه ٢٠)- مزرعه دنيا و آخرت! در اين آيه با يك تشبيه زيبا، مردم جهان را در برابر روزيهاى پروردگار و چگونگى استفاده از آن، به كشاورزانى تشبيه مى‌كند كه گروهى براى آخرت كشت مى‌كنند، و گروهى براى دنيا، و نتيجه هر يك از اين دو زراعت را مشخص مى‌كند.