برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٣٨ - فضيلت تلاوت سوره

مى‌فرمايد: «كسى كه زراعت آخرت را طالب باشد به او بركت مى‌دهيم و بر محصولش مى‌افزاييم» (مَنْ كانَ يُرِيدُ حَرْثَ الْآخِرَةِ نَزِدْ لَهُ فِي حَرْثِهِ).

«و آنها كه فقط براى دنيا كشت كنند (و تلاش و كوششان براى بهره‌گيرى از اين متاع زود گذر و فانى باشد) تنها كمى از آنچه را مى‌طلبند به آنها مى‌دهيم اما در آخرت هيچ نصيب و بهره‌اى نخواهند داشت» (وَ مَنْ كانَ يُرِيدُ حَرْثَ الدُّنْيا نُؤْتِهِ مِنْها وَ ما لَهُ فِي الْآخِرَةِ مِنْ نَصِيبٍ).

به اين ترتيب نه دنيا پرستان به آنچه مى‌خواهند مى‌رسند و نه طالبان آخرت از دنيا محروم مى‌شوند، اما با اين تفاوت كه گروه اول با دست خالى به سراى آخرت مى‌روند و گروه دوم با دستهاى پر! تشبيه جالب و كنايه زيبايى است: انسانها همگى زارعند و اين جهان مزرعه ماست اعمال ما بذرهاى آن و امكانات الهى بارانى است كه بر آن مى‌بارد اما اين بذرها بسيار متفاوت است. بعضى محصولش نامحدود، جاودانى و درختانش هميشه خرّم و سرسبز و پر ميوه، اما بعضى ديگر محصولاتش بسيار كم، عمرش كوتاه و زود گذر و ميوه‌هايى تلخ و ناگوار دارد.

(آيه ٢١)- از آنجا كه در آيه ١٣ همين سوره سخن از تشريع دين از ناحيه پروردگار به وسيله پيامبران اولوا العزم بود در ادامه آن در اين آيه براى نفى تشريع ديگران، و اين كه هيچ قانونى در برابر قانون الهى رسميت ندارد، و اصولا حق قانونگذارى مخصوص خداست مى‌فرمايد: «آيا آنها معبودانى دارند كه دين و آيينى بى‌اذن خداوند براى آنان تشريع كرده‌اند» (أَمْ لَهُمْ شُرَكاءُ شَرَعُوا لَهُمْ مِنَ الدِّينِ ما لَمْ يَأْذَنْ بِهِ اللَّهُ).

به دنبال آن با لحنى تهديد آميز به تشريع كنندگان باطل هشدار داده مى‌گويد:

«هر گاه فرمان حتمى خداوند دائر به مهلت دادن به اين گونه اشخاص نبود در ميان آنها داورى مى‌شد» دستور عذابشان صادر مى‌گشت و مجالى به آنها نمى‌داد (وَ لَوْ لا كَلِمَةُ الْفَصْلِ لَقُضِيَ بَيْنَهُمْ).

در عين حال آنها نبايد اين حقيقت را فراموش كنند كه «براى ظالمان عذاب‌