برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠٩ - فضيلت تلاوت سوره

(آيه ٣٠)- نزول فرشتگان بر مؤمنان با استقامت: مى‌دانيم روش قرآن براى تبيين مطالب اين است كه امور متضاد را در برابر هم قرار مى‌دهد تا با مقايسه با يكديگر وضع آنها به خوبى روشن گردد، و از آنجا كه در آيات گذشته سخن از منكران لجوجى در ميان بود كه بر كفر پافشارى داشتند، در اينجا سخن از مؤمنانى است كه در ايمانشان راسخ و پا برجا هستند، و خداوند به هفت پاداش و موهبت كه براى آنها قرار داده اشاره مى‌كند.

نخست مى‌گويد: «به يقين كسانى كه گفتند: پروردگار ما خداوند يگانه است، سپس استقامت كردند فرشتگان الهى بر آنها نازل مى‌شوند كه نترسيد و غمگين مباشيد» (إِنَّ الَّذِينَ قالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلائِكَةُ أَلَّا تَخافُوا وَ لا تَحْزَنُوا). نه از حوادث بيمناك آينده نگران باشيد و نه از گناهان گذشته خود غمى به دل راه دهيد.

بسيارند كسانى كه دم از عشق «اللّه» مى‌زنند، ولى در عمل استقامت ندارند، افرادى سست و ناتوانند كه وقتى در برابر طوفان شهوات قرار مى‌گيرند با ايمان وداع كرده، و در عمل مشرك مى‌شوند، و هنگامى كه منافعشان به خطر مى‌افتد همان ايمان ضعيف و مختصر را نيز از دست مى‌دهند.

البته نبايد فراموش كرد كه «استقامت» همچون «عمل صالح» ميوه درخت «ايمان» است؛ زيرا ايمان هنگامى كه عمق و نفوذ كافى پيدا كند انسان را دعوت به استقامت خواهد كرد، همان گونه كه استقامت در مسير حق نيز بر عمق ايمان مى‌افزايد، و اين دو تأثير متقابل دارند.

در حديثى از پيغمبر گرامى اسلام صلّى اللّه عليه و اله آمده كه شخصى خدمتش عرض كرد:

«دستورى به من ده كه به آن چنگ زنم و در دنيا و آخرت اهل نجات شوم».

پيغمبر صلّى اللّه عليه و اله فرمود: «قل ربّى اللّه ثمّ استقم؛ بگو: پروردگار من اللّه است و بر اين گفته خود بايست.» پس از نخستين و دومين بشارت در مورد عدم «خوف» و «حزن» كه به آن اشاره شد. در سومين مرحله مى‌گويند: «و بشارت باد بر شما به آن بهشتى كه به شما