برگزيده تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٨٠ - فضيلت تلاوت سوره

حكومت، و هم صاحب نعمت فراوان.

(آيه ١٨)- سپس طبق روش اجمال و تفصيل كه در قرآن مجيد به هنگام ذكر مسائل مختلف معمول است، بعد از بيان اجمالى نعمتهاى خداوند بر داود، به شرح قسمتى از آن پرداخته، چنين مى‌گويد: «ما كوهها را مسخّر او ساختيم كه هر شامگاه و صبحگاه با او (خدا را) تسبيح مى‌گفتند»! (إِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبالَ مَعَهُ يُسَبِّحْنَ بِالْعَشِيِّ وَ الْإِشْراقِ).

(آيه ١٩)- نه تنها كوهها كه «پرندگان را نيز دسته جمعى مسخّر او كرديم» تا همراه او تسبيح خدا گويند (وَ الطَّيْرَ مَحْشُورَةً).

همه اين پرندگان و كوهها مطيع فرمان داود و همصدا با او و «بازگشت كننده به سوى او بودند» (كُلٌّ لَهُ أَوَّابٌ).

اين تسبيح توأم با صداى ظاهرى و همراه با نوعى درك و شعور بوده كه در باطن ذرات عالم است و تمامى موجودات جهان از يك نوع عقل و شعور بر خوردارند، و هنگامى كه صداى دل انگيز اين پيامبر بزرگ را به وقت مناجات مى‌شنيدند با او همصدا مى‌شدند، و غلغله تسبيح آنها در هم مى‌آميخت.

(آيه ٢٠)- اين آيه همچنان به ذكر نعمتهاى خداوند بر داود ادامه داده، مى‌فرمايد: «و حكومت او را استحكام بخشيديم» (وَ شَدَدْنا مُلْكَهُ).

آن چنان كه همه سركشان و طاغيان و دشمنان از او حساب مى‌بردند.

علاوه بر اين «دانش به او داديم» (وَ آتَيْناهُ الْحِكْمَةَ).

آخرين نعمت بزرگ خدا بر داود اين بود كه مى‌فرمايد: ما به او «علم قضاوت و داورى عادلانه» داديم‌ (وَ فَصْلَ الْخِطابِ).

اين احتمال در تفسير اين جمله وجود دارد كه خداوند منطق نيرومندى كه از فكر بلند، و عمق انديشه، حكايت مى‌كرد در اختيار داود گذارد، نه تنها در مقام داورى كه در همه جا سخن آخر و آخرين سخن را بيان مى‌كرد.

(آيه ٢١)- آزمون بزرگ داود! به دنبال آيات گذشته كه صفات ويژه «داود» و مواهب بزرگ خدا را بر او بيان مى‌كرد قرآن ماجرائى را كه در يك‌