تبليغ بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨٥ - حديث

٨٣. امام على عليه السلام: بندگان خدا! بدانيد كه پرهيزگاران [مُردند و] بهره دنياى گذرا و آخرتِ ديرپا را بُردند. با مردم دنيا در دنياشان شريك گشتند، و مردم دنيا در آخرت آنان، شركت نداشتند. در دنيا زيستند، هرچه [ساده‌تر و] نيكوتر، و نعمت دنيا را خوردند، هر چه [حلال‌تر و] بهتر. پس [با همان زندگى ساده و خوراك پاك‌] از دنيا چون نازپروردگان نصيب بردند، و چون سركشان، از نعمتِ آن برگرفتند. سپس از اين جهان، رخت بربستند با توشه‌اى كه به مقصدشان رسانَد، و سودايى كه سودشان را فراهم گردانَد. در دنيا طعم لذّت زهد چشيدند، و يقين كردند كه فردا در آخرت، همسايه خدا گردند. دعايى از آنان برنتابد [و به اجابت رسد] و بهره‌شان از لذّت، كاهش نيابد.

٨٤. امام على عليه السلام‌ در تفسير آيه قرآن [درباره ابراهيم‌]: «و در دنيا پاداشش را به او بخشيديم و قطعا او در آخرت [نيز] از شايستگان خواهد بود»: هر كس براى خداوند متعال كار كند، خداوند، پاداش او را در دنيا و آخرت به وى عطا مى‌كند، و كارهاى مهم او را در هر دو جهان، كفايت مى‌نمايد.

٨٥. امام على عليه السلام: خدايا! تو مى‌دانى آنچه از ما رفت، نه به خاطر رغبت در قدرت بود، و نه از دنياى ناچيز، خواستنِ زيادت؛ بلكه مى‌خواستيم نشانه‌هاى دين را به جايى كه بود، بنشانيم، و اصلاح را در شهرهايت ظاهر گردانيم، تا بندگان ستمديده‌ات را ايمنى فراهم آيد، و حدود ضايع مانده‌ات اجرا گردد.