تبليغ بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٣٥ - حديث

٤٠٨. امام صادق عليه السلام: هرگاه عالم به علمش عمل نكند، [اثر] موعظه‌اش از دل‌ها زايل مى‌شود، چنان كه باران از روى سنگ صاف مى‌لغزد.

٤٠٩. امام صادق عليه السلام: گاه به شخصى برمى‌خورى كه [در سخن گفتن‌] يك «لام» و «واو» را نمى‌اندازد. سخنورى است بليغ؛ امّا دلش از شب ديجور، تاريك‌تر است، و [در مقابل‌] به شخصى برمى‌خورى كه نمى‌تواند با زبانش آنچه را در دلش هست، بازگو كند؛ امّا دلش به‌سان روشنايى چراغ، مى‌درخشد.

٤١٠. امام صادق عليه السلام: هرگاه ديدى كه حق مُرده و اهلش از بين رفته است ... و ديدى كه بالاى منابر به پرهيزگارى فرمان مى‌دهند، اما گوينده بدانچه فرمان مى‌دهد، عمل نمى‌كند ... پس برحذر باش، و از خداوند عز و جل نجات بطلب.

٤١١. مصباح الشريعة در سخنى كه به امام صادق عليه السلام نسبت داده: «مَثَل موعظه كننده و شنونده موعظه، به‌سان بيدار و خواب است. هر كس از خواب غفلت و مخالفت‌ها و نافرمانى‌هايش بيدار شود، شايسته است كه ديگرى را از آن خواب بيدار كند؛

امّا آن كه در كوير تجاوز و مرتع سركشى و بى‌حيايى راه مى‌سپرد و با دوست داشتن خودنمايى، ريا، شهرت و ظاهرسازى در برابر مردم، خود را به زيور صالحان مى‌آرايد و با گفتارش خود را خوش باطن نشان مى‌دهد، حال آن كه در حقيقت، خالى از آنهاست، در درّه تنهايى علاقه به خودستايى فرو رفته و تاريكى حرص بر او پرده افكنده است. وه كه هواى نفس چه قدر او را در فتنه فرو افكنده، و چه قدر مردم را با سخنانش گمراه كرده است!

٤١٢. امام رضا عليه السلام: امام نشانه‌هايى دارد: ... بدانچه به مردم فرمان مى‌دهد، بيشتر

از آنان عمل مى‌كند، و از آنچه نهيشان مى‌كند، بيشتر از مردم اجتناب مى‌نمايد.