تبليغ بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٧٣ - حديث

٤٦٦. رسول خدا صلى الله عليه و آله: عالمان اين امّت دو نفرند: كسى كه خداوند به او دانشى ارزانى داشته و او آن را در اختيار مردم قرار مى‌دهد و براى آن مزدى نمى‌گيرد و آن را به بهايى نمى‌فروشد. او، كسى است كه ماهيان دريا و جنبدگان خشكى و پرنده آسمان براى او طلب بخشش مى‌كند، و با سرورى و بزرگى، نزد خداوند مى‌آيد تا آن كه هم‌نشين پيامبران مى‌شود.

و شخصى ديگر كه خداوند به او دانشى داده؛ امّا او در بذل آن به بندگان خدا بخل مى‌ورزد و براى آن مزد مى‌گيرد و آن را به بهايى مى‌فروشد. چنين كسى را در روز قيامت، با لگامى آتشين، لگام مى‌زنند و ندا دهنده‌اى فريا مى‌زند كه: «اين [همان‌] كسى است كه خداوند به او دانشى داد؛ امّا او در بذل آن به بندگان خدا بخل ورزيد و براى آن مزد گرفت و آن را به بهايى فروخت». او به همين حال خواهد بود تا از حسابرسى رهايى يابد.

٤٦٧. رسول خدا صلى الله عليه و آله: خداوند، بنده‌اى را دوست دارد كه كارى را پيشه خود سازد و با آن، از مردمْ بى‌نياز گردد؛ امّا با بنده‌اى كه دانش را براى پيشه قرار دادن مى‌آموزد، دشمن است.

٤٦٨. رسول خدا صلى الله عليه و آله: خداوند عز و جل به آدم [عليه السلام‌]، هزار حرفه از ميان حرفه‌ها آموخت و به او فرمود كه به فرزندان و نسلت بگو: اگر صبر نمى‌كنيد، از رهگذر اين حرفه‌ها دنيا را طلب كنيد و از راه دين، در جستجوى دنيا نباشيد؛ زيرا دين، تنها براى من است. واى بر كسى كه از راه دين، دنياطلبى كند! واى بر او!