تبليغ بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٢٧ - حديث

٣٩٢. امام على عليه السلام: احمق، كسى است كه رذيلت اخلاقى را در ديگرى زشت شمارد؛ امّا خود، آن را داشته باشد.

٣٩٣. امام على عليه السلام: احمق كسى است كه عيب‌هاى مردم را زشت شمارد، و آن را براى خود بپسندد.

٣٩٤. امام على عليه السلام: آن كه به زشتى‌هاى مردم نگرد و آن را ناپسند شمرَد، سپس چنان زشتى‌اى را براى خود روا دارد، همو احمق كامل است.

٣٩٥. امام على عليه السلام: براى انسان، زشت است كه كارهاى نارواى مردم را زشت شمارد و آنان را از رذيلت‌ها و بدى‌ها نهى كند؛ اما وقتى با خود خلوت مى‌كند، آنها را مرتكب شود و از انجام دادنشان باز نايستد.

٣٩٦. امام على عليه السلام: در گمراهى آدمى همين بس كه مردم را بدانچه خود به آن عمل نمى‌كند، فرمان دهد، و از آنچه خود از آن اجتناب نمى‌كند، باز دارد.

٣٩٧. امام على عليه السلام: در نادانى آدمى همين بس كه بر مردم زشت شمارد آنچه را كه خود انجام مى‌دهد.

٣٩٨. امام على عليه السلام: چگونه كسى كه خود را گمراه مى‌سازد، ديگرى را هدايت مى‌كند؟!

٣٩٩. امام على عليه السلام: منافق‌ترينِ مردم كسى است به اطاعت فرمان دهد، ولى خود، بدان عمل نكند و از نافرمانى نهى كند، ولى خود، دست از آن برندارد.