تبليغ بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٢٥ - حديث

٣٨٧. رسول خدا صلى الله عليه و آله: هر كس مردم را به گفتار يا كردارى فراخوانَد، و خود بدان عمل نكند، پيوسته مشمول خشم خدا خواهد بود تا آنكه از آن باز ايستد، يا آن كه بدانچه مى‌گويد، يا به سوى آن فرا مى‌خواند، عمل نمايد.

٣٨٨. رسول خدا صلى الله عليه و آله: پس از من پيشوايانى خواهند بود كه روى منبرهايشان به حكمتْ موعظه كنند، اما چون از منبر فرود آيند، حكمت از آنان بركَنده شود. دل‌ها و تن‌هاى آنان، از مُردار بدتر است.

٣٨٩. امام على عليه السلام: من خود را از اين بازداشته‌ام كه مردم را از كارى نهى كنم كه خود از آن اجتناب نكرده باشم، يا به كارى فرمانشان دهم كه خود در عمل كردن به آن بر ايشان پيشى نگرفته باشم، يا از آنان به خاطر كارى كه مورد رضايت پروردگارم نيست، راضى باشم.

٣٩٠. امام على عليه السلام: از آنان مباش كه ... در اندرز دادن مبالغه كند و خود، اندرز نپذيرد؛ در گفتن، بسيارْ گفتار است و در عمل، اندك كردار، در آنچه نماندنى است با ديگرى مسابقه گذارد و آنچه را ماندنى است، آسان شمارد؛ غنيمت را غرامت پندارد و غرامت را غنيمت انگارد.

٣٩١. امام على عليه السلام: در شگفتم از كسى كه عيب‌هاى مردم را بد مى‌شمارد؛ و نفْس او به عيب بيشترى دچار است، ولى آن را نمى‌بيند!