تبليغ بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٣١ - حديث

٤٠٤. أعلام الدين: روايت شده است كه على بن حسين [عليهما السلام‌] وارد مسجد الحرام شد و حسن بصرى را در حالى ديد كه گروهى از مردم به دور او گِرد آمده‌اند و او مشغول موعظه آنان است، و معروف بود كه وى، طبق رأى معتزله، معتقد است كه هر كس مرتكب گناه كبيره شود، در آتشْ جاودانه است. على بن حسين [عليهما السلام‌] به او فرمود: «فلانى! آيا حالتى دارى كه با وجود آن، به مرگ خود راضى باشى؟».

حسن بصرى گفت: نه.

فرمود: «آيا اطمينان دارى تا زمانى كه فرصت توبه پيدا كنى، ماندگار خواهى بود؟».

گفت: نه.

فرمود: «آيا با آمدن مرگ، مهلتى [براى توبه‌] هست؟».

در پاسخ به ايشان گفت: نه.

آن‌گاه [امام عليه السلام‌] به او فرمود: «آيا پس از مرگ، مى‌توان عملى انجام داد؟».

گفت: نه.

فرمود: «پس خودت را موعظه كن و مردم را واگذار تا به دور اين خانه كه از راه دور به سوى آن آمده‌اند، به طواف بپردازند».