تبليغ بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٧٨ - بحثى درباره مزد تبليغ

بگو: آنچه از شما به عنوان مزد رسالتْ خواستم، به سود شماست. پاداش من، فقط با خداست.

يعنى من هرگز چيزى در مقابل رساندن پيام الهى از شما نمى‌خواهم. من نيز همچون ساير انبياى الهى، بى مزد و منّت، خدمتگزار مردم هستم و آنچه بر آن نامِ مزد نهاده‌ام، در واقع، چيزى نيست كه منافع شخصى مرا تأمين كند؛ بلكه به عكس، براى تأمين منافع شماست كه با اين تعبير لطيف و عاطفى، خواستم شما را بر حفظ آن برانگيزم تا پس از من، از راه صحيح و استوار، منحرف نگرديد.

و براى توضيح بيشتر فرمود:

«ما أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِلَّا مَنْ شاءَ أَنْ يَتَّخِذَ إِلى‌ رَبِّهِ سَبِيلًا.»[١]

براى تبليغ رسالتم مزدى نمى‌خواهم؛ مگر اينكه هركس بخواهد، راهى به سوى پروردگارش [در پيش‌] گيرد.

بنا بر اين، آنچه پيامبر اسلام به عنوان مزد رسالت خواست، در حقيقت، انتخاب راه خداست كه همان راه ارزش‌هاى دينى و تكامل مادّى و معنوى انسان است كه در رهبرى الهى تجسّم پيدا مى‌كند و اهل بيت پيامبر اسلام، كامل‌ترين مصاديق رهبران الهى هستند.[٢]

با عنايت به اين مقدمه در مورد مزد تبليغ، چند پرسش قابل طرح است:

١. حكمتِ آن همه تأكيد انبياى الهى، مبنى بر نخواستن مزد براى تبليغ رسالت چيست؟ و آيا با عنايت به سيره پيامبران الهى، مبلّغان كه وارثان آنها هستند، مى‌توانند در مقابل تبليغ، از مردمْ مزد طلب كنند؟

[١] فرقان آيه ٥٧

[٢] ر ك: اهل بيت عليهم السلام در قرآن و حديث ج ٢ ص ٥٥١( عناوين حقوق اهل بيت عليهم السلام) رهبري در اسلام ص ٨٨