تبليغ بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٧ - حديث

«پس تذكّر ده كه تو تنها تذكّر دهنده‌اى.»

«و پند ده كه مؤمنان را پند، سود دهد.»

«بگو: «گواهى چه كسى از همه برتر است؟». بگو: «خدا ميان من و شما گواه است، و اين قرآن، به من وحى شده تا به وسيله آن، شما و هر كس را [كه اين پيام به او] برسد، هشدار دهم. آيا واقعا شما گواهى مى‌دهيد كه با خدا خدايان ديگرى است؟». بگو: «من گواهى نمى‌دهم». بگو: «او تنها معبودى يگانه است، و بى‌ترديد، من از آنچه شريك [او] قرار مى‌دهيد، بيزارم».»

« [نوح‌] گفت: «پروردگارا! من قوم خود را در شب و روز، دعوت كردم».»

حديث‌

١. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: آگاه باشيد! من اين سخن را تكرار مى‌كنم: هان! نماز را به پاى داريد، و زكات را بپردازيد، و امر به معروف و نهى از منكر كنيد. بدانيد كه اساس امر به معروف و نهى از منكر، آن است كه به سخن من برسيد و آن [سخن‌] را به كسانى كه [اين‌جا] حضور ندارند، برسانيد و آنان را به پذيرش آن، فرمان دهيد و از مخالفت با آن بازشان داريد كه آن، فرمانى از جانب خداوند عز و جل و من است.

٢. امام على عليه السلام: و خداى سبحان از فرزندان او (يعنى آدم عليه السلام) پيامبرانى برگزيد، و از آنان به زبان وحى پيمان ستانيد [و هر پيامبر، آن را شنيد،] كه امانت او نگاه دارد و حكم خدا را به ديگران برساند.