تبليغ بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤٥ - ٤/ ٣ ٢ دعوت با عمل كردن پيش از بيان

٢٦٣. امام على عليه السلام‌ در حكمت‌هاى منسوب به ايشان: سخن كه از دل برآيد، لاجرم بر دل نشيند، و چون از زبان بيرون آيد، از گوش فراتر نرود.

٢٦٤. امام باقر عليه السلام: خداوند عز و جل يكى از كتاب‌هاى خود را براى پيامبرى از پيامبرانش فرو فرستاد كه در آن چنين آمده بود: «گروهى از آفريدگانم، دنيا را با دين مى‌جويند، بر روى دل‌هايى كه به‌سان دل گرگ‌هاست، لباس ميش مى‌پوشند، و دل‌هايشان از شبيار، تلخ‌تر، و زبانشان از عسل، شيرين‌تر، و اعمال پنهانشان از مُردار بدبوتر است. آيا با من فريبكارى مى‌كنند؟ يا به من نيرنگ مى‌زنند؟ يا بر من گستاخى مى‌كنند؟!

به عزّتم سوگند ياد مى‌كنم كه فتنه‌اى افسارگسيخته بر آنها برانگيزم كه تمام زمين را درنوردد و افراد حكيم را در سرگردانى رها سازد؛ فتنه‌اى كه انديشه صاحب‌انديشه و حكمت شخص حكيم را باطل مى‌سازد. آنان را متفرّق مى‌كنم، و بدى برخى از آنان را به برخى ديگر مى‌چشانم و به دست دشمنانم از دشمنانم انتقام مى‌گيرم و مرا باكى نيست [كه همه آنان را عذاب كنم و مرا باكى نيست!)].

٢٦٥. مصباح الشريعة در سخنى كه به امام صادق عليه السلام نسبت داده: پايين‌ترين حدّ راستى آن است كه زبان با دل، و دل با زبان، مخالفت نكند.

٤/ ٣ ٢ دعوت با عمل كردن پيش از بيان‌

٢٦٦. رسول خدا صلى الله عليه و آله: حواريان به عيسى گفتند: اى روح خدا! با چه كسى‌

همنشينى كنيم؟ فرمود: «آن كس كه ديدارش شما را به ياد خدا اندازد، و گفتارش بر دانش شما بيفزايد، و عمل او ميل شما را به آخرت، بيشتر كند».