تبليغ بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٠٧ - حديث

١٠٤. امام على عليه السلام‌ در تبيين هدف از بعثت: پس خدا، محمّد صلى الله عليه و آله را به راستى برانگيخت تا بندگانش را از پرستش بتان برون آرد، و به عبادت او وا دارد، و از پيروى شيطان برَهاند، و به اطاعت خدا كشاند، با قرآنى كه معنى آن را آشكار نمود، و اساسش را استوار فرمود، تا بندگان بدانند [بزرگى‌] پروردگار خود را كه داناى آن نبودند، و بدو اقرار كنند، از پس آن كه بر انكار مى‌فزودند، و او را نيك بشناسند، آن پس كه خود را ناآشنا بدو مى‌نمودند.

١٠٥. امام على عليه السلام: بنده ديگرى مباش، حالى كه خدايت آزاد آفريده، و در آن نيكى كه جز با بدى به دست نيايد و آن توانگرى كه جز با سختى و خوارى بدان نرسند، كسى چه چوبى ديده؟

١٠٦. امام على عليه السلام: آيا آزاده‌اى نيست كه اين خُرده طعام مانده‌[١] در كام [دنيا] را بيفكند و براى آنان كه درخور آن‌اند، نهد؟ جان‌هاى شما را بهايى نيست، جز بهشت جاودان. پس مفروشيدش جز بِدان.

١٠٧. امام باقر عليه السلام‌ در نامه‌اش به يكى از خلفاى بنى اميه: از جمله آن [حدود ضايع شده‌]، ضايع شدن جهادى است كه خداوند عز و جل آن را بر ساير كارها برترى داده و رزمنده را بر ديگر عمل‌كنندگان در منزلت، بخشش و رحمت، برترى بخشيده است؛ زيرا دين با جهاد پيروز شد و با آن، از دين دفاع مى‌شود و با جهاد است كه خداوند، جان‌ها و مال‌هاى مؤمنان را در برابر بهشت، در معامله‌اى كه مايه رستگارى و موفّقيت است، از آنان خريدارى كرده و در اين معامله، رعايت حدود را بر آنان شرط كرده است و نخستين شرط، فرا خواندن از اطاعت بندگان به اطاعت خدا، و از عبادت بندگان به عبادت خدا، و از ولايت بندگان به ولايت خداست.

[١] لماظه، به ته مانده غذاى جويده در لابه‌لاى دندان‌ها گويند.( م)