تبليغ بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٩ - سخن مترجم

سخن مترجم‌

تبليغ دين در كنار پاسبانى از حريم آن، مهم‌ترين وظيفه‌اى است كه بر دوش حوزويان، به عنوان ميراثبَران انبيا و اوصياى الهى سنگينى مى‌كند و قرآن كريم با توصيه به دعوت مردم به سوى خداوند از رهگذر موعظه، حكمت و جدال احسن،[١] آن را نيكوترين سخن برشمرده‌[٢] و با آوردن آيه نَفْر، انذار و تبليغ دين را هدف نهايى فراگيرى دانش دينى دانسته است.[٣]

از طرفى تاريخ پر فراز و نشيب اسلام، به نيكى گواهى مى‌دهد كه انتشار اين دين آسمانى در اقصى نقاط جهان، رهين تلاش بى‌وقفه و صبر و پايدارى مبلّغان مخلصى همچون: على بن ابى طالب عليه السلام و مُصعب بن عمير بوده است؛ چنان كه انتشار اسلام در سده‌هاى پسين در شبه قارّه، آسياى جنوب شرقى، چين، بخشى از افريقا و ... با مسئوليت‌شناسى و همّت والاى مبلّغانى كه گاه به كار

[١] نحل، آيه ١٢٥.

[٢] فصّلت، آيه ٣٣.

[٣] توبه، آيه ١٢٢.