«قوم لوط، فرستادگان را تكذيب كردند، آنگاه كه برادرشان لوط به آنان گفت: «آيا پروا نداريد؟ من براى شما فرستاده‌اى در خور اعتمادم، از خدا پروا داريد و فرمانم ببريد».»

«اصحاب ايكه، فرستادگان را تكذيب كردند، آنگاه كه شعيب به آنان گفت: «آيا پروا نداريد؟ من براى شما فرستاده‌اى درخور اعتمادم. از خدا پروا داريد و مرا فرمان ببريد».»

حديث‌

١١٢. المراسيل‌ به نقل از هشام به نقل از پدرش: رسول خدا در بيشتر مواقعى كه بر منبر مى‌نشست، مى‌فرمود: «از خدا پروا داريد و سخنى استوار گوييد».

١١٣. امام باقر عليه السلام‌ خطاب به فضيل: اى فضيل! هر يك از دوستان ما را كه ديدى، سلام ما را برسان و از طرف من به آنان بگو كه من، جز با ورع [آنان‌]، نزد خداوند كارى برايشان نمى‌توانم انجام دهم. پس زبانتان را حفظ كنيد، و دست‌هايتان را نگاه داريد، و بردبارى و نماز پيشه كنيد، كه خداوند مى‌فرمايد: «از صبر و نماز، يارى جوييد؛ زيرا خدا با صابران است».

١١٤. ثواب الأعمال‌ به نقل از وصّافى، به نقل از امام باقر عليه السلام: در نجواهاى خداوند با موسى عليه السلام در كوه طور، آمده است: «اى موسى! به قوم خود برسان كه تقرّب‌جويان، با هيچ چيز مانند گريه از ترس من به من نزديك نشدند، و عبادتگران، به چيزى مثل وَرَع و پرهيز از حرام‌هاى من عبادتم نكرده‌اند، و آراستگان، با هيچ چيز مانند بى‌رغبتى به دنيا و آنچه كه از آن‌

بى نيازند، خود را براى من نياراسته‌اند».

موسى عليه السلام گفت: اى گرامى‌ترينِ گراميان! براى آنان، در برابر اين كار چه قرار داده‌اى؟

خداوند فرمود: «اى موسى! اما آنان كه با گريه از بيم من به من تقرّب مى‌جويند، در رفيق اعلى‌[١] خواهند بود، بى آن كه كسى سهيم آنان باشد؛ و امّا آنان كه با پرهيز از حرام‌هاى من، مرا عبادت مى‌كنند، من با آن كه اعمال مردم را وارسى مى‌كنم، از روى حياى از آنان، اعمالشان را وارسى نمى‌كنم؛ و امّا آنان كه با بى‌رغبتى به دنيا به من تقرّب مى‌جويند، من تمام بهشت را به آنان مى‌بخشم تا هر كجا بخواهند، سُكنا گزينند».

[١] ر. ك: پاورقى حديث ٥٨.