تبليغ بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٤٥ - قرآن

٧/ ٢ وادار كردن‌

قرآن‌

«در دين هيچ اجبارى نيست. و راه از بيراهه به خوبى آشكار شده است. پس هر كس به طاغوت كفر ورزد و به خدا ايمان آورد، به يقين به دستاويزى استوار، كه آن را گسستن نيست، چنگ زده است؛ و خداوند، شنواى داناست.»

«و اگر پروردگار تو مى‌خواست، قطعا هر كه در زمين است، همه آنها يكسر ايمان مى‌آوردند. پس آيا تو مردم را وادار مى‌كنى كه بگروند؟»

«پس تذكّر ده كه تو تنها تذكّر دهنده‌اى. بر آنان تسلّطى ندارى، مگر كسى كه روى بگردانَد و كفر ورزد.»

«و تو به زور وادارنده آنان نيستى. پس به [وسيله‌] قرآن، هر كه را از تهديد [من‌] مى‌ترسد، پند ده.»

«شايد تو از اين كه [مشركان‌] ايمان نمى‌آورند، جان خود را تباه سازى. اگر بخواهيم، معجزه‌اى از آسمان بر آنان فرود مى‌آوريم تا در برابر آن، گردن‌هايشان خاضع گردد.»

«شايد اگر به اين سخن ايمان نياورند، تو جان خود را از اندوه، در پيگيرىِ [كار] شان تباه مى‌كنى. در حقيقت، ما آنچه را كه بر روى زمين است،

زيورى براى آن قرار داديم، تا آنان را بيازماييم كه كدام يك از ايشان نيكوكارترند.»