تبليغ بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤١ - حديث

٢٥٩. مصباح الشريعة در سخنى كه به امام صادق عليه السلام نسبت داده: «كسى كه امر به معروف مى‌كند، نيازمند آن است كه به حلال و حرام، عالم بوده، از خودخواهى فارغ باشد، نسبت به مردم، خيرخواه و با آنان مهربان و نرم‌خو باشد، و آنان را با نرمى و گفتار نيكْ دعوت كند. تفاوت خردهاى آنان را بشناسد، تا هر كس را در جايگاهى كه در حدّ و اندازه اوست، بنشاند؛ از نيرنگ نفس و خدعه‌هاى شيطان، آگاه باشد؛ بر آنچه [از آزار مردم‌] به او مى‌رسد، صبور باشد، و مقابله به مثل نكند، و از آنان، شِكوه نكند و تعصّب نورزد، و براى [منافع‌] خود، خشم نگيرد، و نيّت خود را براى خدا خالص سازد، و از او كمك بگيرد و جوياى پاداش او باشد. اگر آنان با او مخالفت كرده و بر وى جفا كنند، صبر پيشه كند، و اگر با او موافقت كردند و از وى پذيرفتند، شكرگزار [خدا] باشد. كارش را به خداوند متعال واگذارَد، و به عيب خود، نگاه كند».