٢٥٧. امام باقر عليه السلام: شيعيان ما بيم‌دهندگان در زمين‌اند، و براى آنان كه خواسته‌هايشان با ايشان يكسان است، چراغ‌ها و نشانه‌ها و نورند، و براى طاعت‌كنندگانِ خداوند، رهنمايند، و بر مخالفانشان كه [به گزاف‌] ادّعايى چون ادّعاى آنان دارند، گواه‌اند، و مايه آرامش كسانى‌اند كه نزدشان آيند، و با دوستان خود، با لطف و باگذشت‌اند، و خويشتندار و مهربان‌اند. توصيف آنان در تورات، انجيل و قرآن بزرگ، اين چنين است.

٢٥٨. بحار الأنوار به نقل از محمّد بن عبد اللّه بن مهران، به نقل از پدرش، به نقل از جدّش: امام صادق عليه السلام نوشته‌اى به جعفر بن محمّد بن اشعث داد كه در آن دعا و درود بر پيامبر صلى الله عليه و آله وجود داشت. جعفر بن محمد بن اشعث، آن را به پسرش مهران داد. و آن درود، اين چنين بود:

«خدايا! محمّد صلى الله عليه و آله، چنان است كه تو او را در كتابت توصيف كردى، آنجا كه گفتى و سخنت بر حق است: «قطعا براى شما پيامبرى از خودتان آمده است كه بر او به رنج افتادن شما دشوار است، به [هدايت‌] شما حريص، و نسبت به مؤمنان، دلسوز و مهربان است». و من گواهى مى‌دهم كه او چنين بود ...

خدايا! من با اين گواهى و نيز درود بر او آغاز مى‌كنم، اگرچه آن گونه كه مى‌خواهم نمى‌شود و نمى‌توانم آنچه را در درونم نسبت به او مى‌گذرد، بر زبان آورم، و آن را جز بر كوتاهى‌ام حمل نمى‌كنم. شهادت مى‌دهم و شهادت من، دعاى من است و حقّى است بر عهده من، و اداى چيزى است كه بر من واجب كرده‌اى كه او رسالت تو را ابلاغ كرده است، نه در آنچه فرمان داده‌اى، زياده‌روى نموده، و نه از آنچه تو خواسته‌اى،

كوتاهى كرده، و نه از آنچه نهى كردى، تجاوز كرده، و نه از آنچه براى او خشنود بوده‌اى، از حد درگذشته است.

پس [پيامبر صلى الله عليه و آله‌]، طبق آنچه كه وحى‌ات بر او نازل شد، آيات تو را [براى مردم‌] تلاوت كرد، و در راه تو، روياروى با دشمن و بى آن كه فرار كند، جهاد كرد، و به پيمان تو وفا نمود، و امر [دين‌] تو را آشكار ساخت، در راه تو به سرزنش هيچ ملامتگرى توجّه نكرد، و براى تو از نزديكان دورى جست و ناآشنايان را نزديك ساخت. به اطاعت تو فرمان داد، و خود بدان تن داد، و از نافرمانى‌ات نهى كرد، و خود در پيدا و نهان، از آن اجتناب ورزيد. به نيكى‌هاى اخلاقى رهنمون شد و خود، بدان عمل كرد، و از زشتى‌هاى اخلاقى، نهى كرد، و خود از آن روى برتافت. و با دوستانت آن گونه كه تو دوست‌داشتى در گفتار و عمل، دوستى ورزيد، و [مردم را] با حكمت و اندرز نيكو به راه تو دعوت كرد، و تو را تا هنگام رسيدن مرگ، خالصانه پرستيد؛ و تو او را پاك، پاكيزه و پيراسته به سوى خود فرا خواندى، در حالى كه دينت را با او كامل كردى ....