٢٥٢. امام على عليه السلام‌ در توصيف پيامبر صلى الله عليه و آله: [خداوند] او را فرستاد تا حق را دعوت كننده راه باشد، و بر آفريدگان گواه باشد. او پيام‌هاى پروردگارش را رساند. نه سستى كرد و نه باز مانْد، و در راه خدا با دشمنان او جهاد كرد. نه ناتوان شد و نه عذرى آورد. [آن‌] پيشواى هر كه پرهيزگارى پيش گيرد، و ديده هر كه هدايت پذيرد.

٢٥٣. امام على عليه السلام‌ در توصيف پيامبر صلى الله عليه و آله و اهل بيت او: او را برانگيخت با نور رخشا، و برهان هويدا، و راه پيدا، و كتاب رهنما. خاندان او نيكوترين خاندان است، و او بهترين درخت آن درختستان.

شاخه‌هاى آن راست، و ميوه‌هاى آن نزديك و در دسترس همه [ى خلق خدا] است. زادگاه او مكّه است، و هجرت او به مدينه طيّبه. در مدينه نام او بلند گرديد، و دعوتش به همه جا كشيد. او را فرستاد با حجّتى بسنده [كه قرآن است‌]، و موعظتى كه درمان است، و دعوتى كه جبران كننده زيان است. بدو حكم‌هاى نادانسته را آشكار كرد، و بدعت‌ها را كه در آن راه يافته بود، كوفت و به كنار كرد، و حكم‌هاى گونه‌گون را پديدار.

٢٥٤. امام على عليه السلام: همانا خداى سبحان، ياد [خود] را روشنى‌بخش دل‌ها كرد، تا از آن پس كه ناشنوايند، بدان ياد بشنوند، و از آن پس كه نابينايند، بينا بُوند، و از آن پس كه ستيزه‌جويند، رام گردند، و همواره خدا را [كه بخشش‌هاى او بى‌شمار است و نعمت‌هايش بسيار] در پاره‌اى از روزگار، پس از پاره‌اى ديگر، و در زمانى ميان آمدن دو پيامبر، بندگانى است كه از راه انديشه با آنان در راز است، و از طريق خِرد، دمساز؛ و آنان، چراغ هدايت را برافروختند به نور بيدارى كه در گوش‌ها و ديده‌ها و دل‌ها فراهم آوردند. ايّام خدا را فرا ياد مردمان مى‌آرند، و آنان را از بزرگى و جلال او مى‌ترسانند. همانند نشانه‌هايند كه در بيابان‌هاى بى‌نشان، برپايند. آن كه راه ميانه را پيش گيرد، او را بستايند و به نجاتش مژده دهند، و آن را كه راه‌

راست يا چپ پيش گيرد، روش وى را زشت شمارند، و از تباهى‌اش برحذر دارند، و اين چنين، چراغ ظلمت‌ها بوده‌اند و راهنما در شُبهت‌ها.