امامت الهى ، منصبى است كه به جعل خداوندى حاصل مى گردد و وجوب اطاعت همگان را در پى مى آورد . امام ، بايد از ويژگى ها و امتيازاتى برخوردار باشد تا شأن مطاع بودن را واجد گردد . از جمله اين ويژگى ها ، علم الهى است . كلينى ، در «كتاب الحجة» از كتاب شريف الكافى ، ابواب متعددى در علم امامان معصوم عليهم السلام باز كرده است . از مجموع ١٣٠ باب و ١٠١٥ حديث ، در كتاب الحجة ، ٩٣ باب و ٣٦٤ حديث و بيش از ٣٩١ مورد ، به نحوى بيانگر علم الهى امامان عليهم السلام است . منابع و سعه (گستردگى) علم امامان عليهم السلام در چهار محور اصلى قابل پيگيرى است . ١ . سرچشمه هاى غيبى علم امام ؛ ٢ . عرصه هاى علوم امام ؛ ٣ . مجارى يا وسايط غيبى علم ؛ ٤ . حيات و جريان دائم علم . قرآن مجيد ، سرچشمه اصلى علم امامان عليهم السلام حاوى تمام علوم است و امام عليه السلام با دارا بودن علوم قرآن ، بر همه چيز آگاهى دارد . اسم اعظم نيز منبع عظيمى از علم است كه خداى تعالى به امامان عليهم السلام عطا فرموده است . عرصه هاى علوم امامان عليهم السلام ، شامل منابع مكتوب ، مثل جفر ، جامعه ، صحيفه حضرت