بالاترين درجه هستى ؛ [١] ـ همراه كاتبان گرامى و نيكورفتار ؛ [٢] ـ سزاوارترين افراد براى ترس از خدا و نماز و روزه ؛ [٣] ـ قرآن براى آنها و به نفع آنها محاجّه مى كند ؛ [٤] ـ كسى كه قرآن و ايمان به او داده شده ، چون ترنجى خوش بو و خوش مزه است ؛ [٥] ـ توانگرى بى نياز ؛ [٦] ـ و عارف اهل بهشت معرّفى شده اند . [٧] در باب «من تعلّم القرآن بمشقّة» ، براى افرادى كه قرآن را با مشقّت فرا مى گيرند ، پاداشى دو چندان ، در نظر گرفته شده است . [٨] و بر هر مؤمنى ، سزاوار دانسته شده كه پيش از مرگ ، قرآن را فرا گيرد يا در حال فراگيرى آن بميرد . [٩] در باب «مَن حفظ القرآن ثمّ نسيه» ، طىّ چند حديث ، [١٠] براى كسانى كه قرآن را حفظ كنند ، درجات و حسناتى در نظر گرفته شده است كه در صورت فراموش كردن آن ، از آن درجات و حسنات ، محروم خواهند گرديد . در باب «فى قراءته» ، آيات قرآن ، به صورت گنجينه هايى معرّفى شده اند كه در

[١] همان ، ص ٥٤٤ ، ح ٣٤٧٣ .[٢] همان ، ص ٥٤٦ ، ح ٣٤٧٦ ـ ٣٤٧٥ .[٣] همان ، ح ٣٤٧٨ .[٤] همان ، ح ٣٤٧٧ .[٥] همان ، ص ٥٤٨ ، ح ٣٤٧٨ .[٦] همان ، ح ٣٤٨٠ .[٧] همان ، ص ٥٥٠ ، ح ٣٤٨٣ .[٨] همان ، ح ٣٤٨٤ و ص ٥٥٢ ، ح ٣٤٨٥ .[٩] همان ، ص ٥٥٢ ، ح ٣٤٨٦ .[١٠] از ح ٣٤٨٧ ـ ٣٤٩٢ .