پنهانم ، سبب دشنام دادن آنها به من مشو ، تا در دشنام دادن من ، شريك دشمن خود و دشمن من گردى» . [١] ديگر احاديث اين قسم ، عبارت اند از : ٣ . كتاب الدعاء ، باب ما يجب من ذكر اللّه عز و جل فى كلّ مجلس ، ج ٤ ، ص ٢٥٥ ، حديث ٤ . ٤ . كتاب الدعاء ، باب ما يجب من ذكر اللّه عز و جل فى كلّ مجلس ، ج ٤ ، ص ٢٥٦ ، حديث ٨ . ٥ . كتاب الايمان والكفر ، باب العبادة ، ج ٣ ، ص ١٣٠ ، حديث ١ . هشت . احاديثى كه بيانگر سخن خداوند در يكى از كتاب هاى آسمانى است ، بدون ذكر نام كتاب . در اين دسته ، تنها يك حديث وجود دارد : امام باقر عليه السلام فرمود : در يكى از كتاب هايى كه خدا نازل كرده ، آمده است كه : منم خدايى كه جز من ، كسى شايسته پرستش نيست . نيكى را آفريدم و بدى را آفريدم . خوشا به حال آن كه نيكى را به دستش جارى ساختم! واى بر كسى كه بدى را به دستش جارى ساختم! و واى بر كسى كه بگويد چرا اين طور و چرا آن طور؟! (چرا نيكى به دست اين و بدى به دست آن جارى شد؟)» . [٢] نُه . احاديثى كه بيانگر قول خداوند ، در روز قيامت اند . اين دسته ، سه حديث را در بردارد : ١ . امام باقر عليه السلام مى فرمايد : چون روز قيامت مى شود ، خداى ـ تبارك و تعالى ـ دستور مى دهد كه يك منادى ، در برابرش فرياد كند : فقرا كجا هستند؟ گروه بسيارى بر مى خيزند . خدا

[١] همان ، ص ١٧٩ ، حديث ٣ .[٢] همان ، ج ١ ، ص ٢١٤ ، حديث ٢ .