٦ . در نماز بايد سوره اى از قرآن قرائت شود و نمى توان حديث قدسى در آن خواند . [١] ٧ . قرآن را قرآن مى نامند ؛ ولى حديث قدسى را نمى توان قرآن ناميد . [٢] ٨ . قرائت هر حرف از قرآن ، ده حسنه دارد ؛ ولى تلاوت حديث قدسى چنين اجرى ندارد . [٣] ٩ . يك جمله از قرآن را آيه و مقدار مخصوصى از آيات را سوره مى نامند ؛ ولى در حديث قدسى ، چنين نام گذارى اى وجود ندارد . [٤] ١٠ . برخلاف حديث قدسى ، قرآن ، با تحدّى و غرض اعجازْ نازل شده است . [٥] در اين زمينه كه در حديث قدسى ، لفظ و معنا هر دو از جانب خداست يا خير ، دو قول وجود دارد : يك . غالب اهل سنّت ، بر اين باورند كه در حديث قدسى ، معنا از ناحيه خداوند است ؛ ولى لفظ ، از جانب پيامبر صلى الله عليه و آله است كه آن حضرت ، بر طبق سليقه و اختيار خويش ، آنها را در قالب الفاظ مخصوص ، قرار داده است . [٦] دو . همه علماى شيعه ، بر اين اعتقادند كه در حديث قدسى ، لفظ و معنا از جانب خداوند است و تفاوت آن با قرآن ، در اين است كه نزول قرآن ، با هدف اعجاز صورت گرفته ، در حالى كه در حديث قدسى ، بدون غرضِ اعجاز بوده است . [٧]

[١] ر.ك : المدخل إلى دراسة الحديث والسنّة ، ص ٤٤ ـ ٤٥ .[٢] ر.ك : همان جا .[٣] ر.ك : همان جا .[٤] ر.ك : همان جا .[٥] لبّ اللباب ، ص ٤٥٠ ؛ مقباس الهداية ، ج ١ ، ص ٧٠ .[٦] المدخل إلى دراسة الحديث والسنّة ، ص ٤٤ ؛ قواعد التحديث ، ص ٦٦ ؛ معجم مصطلحات الحديث ، ص ١٣١ .[٧] لبّ اللباب ، ص ٤٥٠ ؛ مقباس الهداية ، ج ١ ، ص ٧٠ ؛ جامع المقال ، ص ٢ ؛ اُصول الحديث و أحكامه ، ص ٢٠ ؛ الرواشح السماوية ، ص ٢٠٤ .