به معناى خفت و خوارى و همچنين سهولت و نرمى ، معنا نموده است . اعراب نيز به اسب مطيع و رام ، هون مى گويند . [١] واژه «مصلّين» در آيه «قَالُواْ لَمْ نَكُ مِنَ الْمُصَلِّينَ» ، [٢] به پيروان سابقين (ائمه) تفسير شده و به كاركرد واژه مصلّى ، در خصوص اسبى كه در مسابقه پيشتاز است نيز استناد شده است . [٣] اين ، در حالى است كه روايتى در همين باب ، مصلّى را به نثاركنندگان صلوات ها تفسير نموده و مى گويد : «لم نتول وصىّ محمّد والاوصياء من بعده ولا يصلّون عليهم» . [٤] از طرفى ، در نهج البلاغه ، واژه «مصلّين» در آيه ، به معناى «نماز گزار» تفسير شده است . [٥]

ج . منصرف نمودن گزاره هاى اعتقادى ، از مقصود اصلى آنها به سمت و سوى ولايت

در مواردى ، برخى از واژه هايى كه بار اعتقادى دارند ، بر ولايت اهل بيت ، منطبق شده اند ، مثلاً در حديثى كه ذيل آيات «بَلْ تُؤْثِرُونَ الْحَيَوةَ الدُّنْيَا * وَ الْأَخِرَةُ خَيْرٌ وَ أَبْقَى» [٦] آمده است ، گويا مراد از آخرت را اميرمؤمنان و مقصود از دنيا را مخالفان آن حضرت ، بيان كرده است ؛ [٧] چنان كه برخى از تفسيرهاى باطنيان ، صلات و صوم را به معناى امام گرفته اند . [٨] به راستى اين گونه تفسيرها ، موجب سستى بنياد عقيده به قيامت و حساب و كتاب آخرت نمى گردد ؟

[١] ر.ك : لسان العرب ، ج ١٥ ، ص ١٦٣ .[٢] سوره مدّثر ، آيه ٤٣ .[٣] ر.ك : الكافى ، ج ١ ، ص ٤١٩ ، ح ٣٨ .[٤] همان ، ج ١ ، ص ٤٣٤ .[٥] نهج البلاغة ، فيض الاسلام ، ص ٦٣٤ .[٦] سوره اعلى ، آيه ١٦ ـ ١٧ .[٧] الكافى ، ج ١ ، ص ٤١٨ .[٨] ر.ك : التفسير والمفسرون ، ج٢ ، ص ٢٤٧ .