از آن جا كه بررسى سندى احاديث اين باب به صورت تفصيلى ، در اين مقاله نمى گنجد ، تنها به اين گزارش اجمالى بسنده مى شود . علّامه مجلسى از تعداد ٩٢ حديث اين باب ، در مجموع ، يازده مورد آن را معتبر (صحيح ، حسن يا موثّق يا در حكم يكى از اين موارد) به حساب آورده است كه عبارت اند از : احاديث ٤ ، ٦ ، ١٧ ، ٦٣ ، ٦٥ ، ٦٧ ، ٧٢ ، ٧٤ ، ٧٥ ، ٨٠ و ٨٩ . ضمن آن كه حديث هاى چهارم و هفتاد و چهارم ، در حقيقت ، يك روايت به حساب مى آيند . ديگر احاديث ، ضعيف ، مرسل ، مجهول و يا مرفوع شمرده شده اند . [١] پيش از بيان چالش ها و پرسش ها ، يادكرد اين نكته ها را مناسب و مفيد مى دانيم : ١ . نمى توان به سادگى ، از كنار حجم انبوه اين احاديث ـ كه مضمون آنها از سوى روايات ديگرى هم به تأييد مى رسند ـ عبور كرد ؛ ٢ . چالش هاى مورد نظر اين نوشتار ، مخصوص روايات ضعيف و مرسل نيستند ؛ ٣ . نمى توان بى دقّت و ناسنجيده ، به داورى نشست و روايتى را موضوع و مجعول قلمداد كرد ، حتى اگر مرسل و يا فاقد سند معتبر باشد .

چالش هاى قابل توجّه در احاديث تفسيرى باب

در اين جا برخى از چالش هاى قابل توجّه ، در احاديث تفسيرى اين باب را مى آوريم .

١ . تقابل ظاهر تعدادى از روايات ، با ظاهر قرآن

حجّيت ظهور قرآن نزد شيعه اماميه ، انكارناپذير است و به غير از جماعت اخباريان، كسى در اين خصوص ، تشكيك نكرده است . [٢] از جمله مستندات اين حجّيت، تأكيد

[١] ر.ك : مرآة العقول فى شرح أخبار آل الرسول ، ج ٥ ، ص ١٠ ـ ١٦٠ .[٢] براى اطلاع بيشتر ، ر.ك : جايگاه قرآن كريم در فرايند استنباط فقهى ، ص ١٩٤ به بعد .