٣٢٩٤.الكافى ـ به نقل از سماعة بن مهران ـ: امام صادق عليه السلام در باره اين سخن خداوند : «برايتان روشنى اى قرار دهد كه با آن ، راه برويد» ، فرمود : «يعنى پيشوايى كه او را امام خود قرار دهيد» .

٣٢٩٥.امام باقر عليه السلام : اى ابو حمزه! هر گاه ، يكى از شما مى خواهد چند فرسنگ سفر كند ، براى خود راه نمايى برمى گزيند، و تو به راه هاى آسمان ناآشناترى تا به راه هاى زمين. پس براى خود ، راه نمايى برگير.

٣٢٩٦.امام صادق عليه السلام : تا زمين هست ، خداوند بلندْ نام را در آن ، حجّتى هست كه حلال و حرام را بشناسد و به راه خداى عز و جلفرا خوانَد... .

٣٢٩٧.معانى الأخبار ـ به نقل از مفضّل بن عمر ـ: از امام صادق عليه السلام درباره صراط پرسيدم. فرمود: «آن ، راهِ شناخت خداست، و دو صراط است: صراطى در دنيا و صراطى در آخرت. صراط دنيا ، همان امامى است كه فرمان بردارى از او واجب است. هر كه او را در دنيا شناخت و از راهش پيروى كرد، از صراط آخرت ـ كه پُل دوزخ است ـ مى گذرد، و هر كه او را در دنيا نشناخت ، پايش بر صراط آخرت مى لغزد و در آتش دوزخ فرو مى افتد».

٣٢٩٨.امام صادق عليه السلام ـ در پاسخ به زنديقى كه پرسيد: [لزوم وجود و ارسال]: چون اثبات كرديم كه ما را آفريننده و سازنده اى هست برتر از ما و از همه آفريدگانش، و اين سازنده ، حكيم و بلند مرتبه است ، به طورى كه روا نبوَد آفريدگانش او را مشاهده و يا لمس كنند و در نتيجه، بتوانند با يكديگر تماس مستقيم داشته باشند و با هم بحث و مناظره كنند، [پس] ثابت مى شود كه او را در ميان خلقش سفيرانى هست كه پيام هاى او را به خلق و بندگانش مى رسانند و ايشان را به مصالح و منافعشان و به هر چيزى كه مايه ماندگارىِ آنان باشد و وانهادنش ، سبب نابودى شان شود ، راه نمايى مى كنند. پس ثابت شد كه در ميان مردمان ، كسانى هستند كه از جانب خداوند حكيم دانا ، امر و نهى مى كنند و سخنگوى اويند ـ كه بزرگ است و شكوهمند ـ و اينان همان پيامبران عليهم السلام و برگزيدگان از خلق او هستند؛ حكيمانى كه به حكمتْ تربيت شده اند و به حكمتْ مبعوث گشته اند و با آن كه در خلقت و ساختمان بدنى ، مانند ديگر مردمان اند ، احوالشان به كلّى با آنان متفاوت است. [آنان] از جانب خداوند حكيم دانا ، با حكمتْ تأييد شده اند. دليل ديگر، دلايل [معجزات ]و براهينى است كه رسولان و پيامبران [براى اثبات حقانيّتِ خود] در هر عصر و زمانى آورده اند. اين همه ، براى آن است كه زمين خدا ، از حجّتى كه با خود دانشى گواه بر درستىِ گفتار و رَوايىِ عدالتش دارد، خالى نباشد.