٣٣٤٢.تفسير العيّاشى ـ به نقل از اسماعيل بن همام ـ: از امام رضا عليه السلام درباره سخن خداوند عز و جلكه: «روزى كه هر مردمى را با پيشوايشان مى خوانيم» ـ : هر گاه روز قيامت شود، خداوند مى فرمايد: «آيا اين ، عدالتى از پروردگارتان نيست كه هر قومى را دنبال همان كسى قرار دهيم كه دنباله روِ او بوده اند [١] ؟». عرض مى كنند: چرا. پس مى فرمايد: «از هم جدا شويد!» و مردم از يكديگر جدا و متمايز مى شوند.

٣٣٤٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : اگر بنده اى هزار سال در ميان ركن و مقام ، به عبادت خدا بپردازد و سپس مظلومانه مانند قوچ سرش بريده شود، با اين حال ، خداوند او را با همان گروهى بر مى انگيزد كه به آنان اقتدا مى كند و راه آنان را مى پيمايد و روش آنان را مى پويد؛ اگر بهشتى باشند ، او هم بهشتى است و اگر دوزخى باشند ، او هم دوزخى است.

٣٣٤٤.امام على عليه السلام : اگر مردى همه عمر روزه بگيرد و همه عمر نماز بخواند و سپس ميان ركن و مقام كشته شود، خداوند ، او را در روز قيامت ، با همان كسى محشور مى كند كه وى او را بر راه راست مى دانسته است.

٣٣٤٥.امام على عليه السلام : امامان، در حقيقت، سرپرستان خدا بر خلق او و متولّيان از سوى وى بر بندگانش هستند، و به بهشت نمى رود ، مگر كسى كه آنان را بشناسد و آنان نيز او را بشناسند، و به آتش نمى رود ، مگر كسى كه آنان را انكار كند و آنان هم او را انكار كنند.

٣٣٤٦.امام صادق عليه السلام : مردم مكلّف اند بپرسند و فقيه شوند [٢] و امامشان را بشناسند.

[١] متن عربى حديث در الفصول المهمّة : ج ١ ص ٣٥٨ و بحارالأنوار: ج ٨ ص ١٤ ، «اَن نولّى...» و در شرح الزيارة الجامعة سيد عبداللّه شَبَّر: ص ٥٧ ، «أنْ يولّى...» آمده است كه اين دو ، به نظر صحيح تر مى رسند و ابهام در عبارت و بيان ندارند.[٢] يعنى : احكام و تعاليم دين خود را فرا بگيرند. يا به معناى مطلق فهم و دانايىِ دينى است .