٣٦١٩.امام على عليه السلام : اى مردم! بر شما باد فرمانبردارى و شناختن كسى كه در نشناختن او ، هيچ عذرى از شما پذيرفته نيست؛ زيرا آن علمى كه آدم عليه السلام [با خود] فرود آورد و همه آنچه پيامبران تا خاتم پيامبران ، بدان فضيلت داده شده اند (جميع فضايل و كمالات انبيا از آدم تا خاتم) ، در عترت محمد صلى الله عليه و آله است. پس چرا سرگردانيد؟ نه، كه به كدام سو روانيد؟ اى باز ماندگان از صُلب آن كشتى نشينان [١] ! اينك همانند آن كشتى ، در ميان شما هست . پس بر آن بنشينيد؛ زيرا همان گونه كه سرنشينان آن كشتى رهيدند ، هر كه به اين كشتى درآيد نيز مى رَهَد، و من اين را ضمانت مى كنم و بر اين ضمانت خويش ، سوگند راست مى خورم، كه من بيهوده سخن نمى گويم. واى بر كسى كه از اين كشتى جا بماند! واى بر كسى كه از اين كشتى جا بماند! آيا نشنيده ايد آنچه را كه پيامبرتان صلى الله عليه و آله در حجّة الوداع ، درباره ايشان فرمود: «من دو چيز گران بها در ميان شما بر جاى مى گذارم كه تا هر وقت به آن دو چنگ در زنيد ، هرگز گم راه نشويد: كتاب خدا، و عترت و اهل بيتم. اين دو ، هرگز از يكديگر جدا نخواهند شد تا آن گاه كه در كنار حوض [كوثر ]به نزد من آيند. پس، مراقب باشيد كه پس از من ، با آن دو چه مى كنيد». بدانيد كه اين [قرآن و عترت] ، آبى گواراست، پس [از آن] بنوشيد، و اين ديگرى (غير اين دو) شور و تلخ است، پس دورى كنيد.

٣٦٢٠.امام على عليه السلام : بندگان خدا! از خدا پروا كنيد و از او و از پيشوايان خود ، فرمان بريد؛ چرا كه رعيّت صالح ، به واسطه پيشواى دادگر نجات مى يابد. بدانيد كه رعيّت ناصالح ، به واسطه پيشواى نابكار نابود مى شود.

[١] مقصود ، كشتى نوح عليه السلام است.