٣٣٩٩.امام صادق عليه السلام : خداوند عز و جل بر بندگان خود ، فرمان بردارى از كسى را كه مى داند منحرف و گم راهشان مى كند ، واجب نمى گردانَد و كسى را كه مى داند بدو كفر مى ورزد و به جاى او ، شيطان را بندگى مى كند ، براى رسالت خود بر نمى گزيند و بنده برگزيده خويش قرارش نمى دهد، و بر خلق خود ، حجّتى جز معصوم نمى نهد.

٣٤٠٠.امام صادق عليه السلام ـ در خطبه اى كه در آن ، از صفات امام ياد مى كند ـ: پيوسته زير نظر خدا ، از او مراقبت مى شود و خداوند با پرده [عصمتِ] خويش ، او را حفظ و حراست مى كند. دام هاى ابليس و لشكرش ، از او دور مى گردند، و ورود شب هاى تار (باطل) و دميدن [وسوسه يا افسونِ] نابكاران ، از او دفع مى شود و اعمال بد از او برگردانيده مى شود. از معلوليت ها مبرّا، از آفت ها بركنار، از لغزش ها محفوظ، و از هر گونه زشت كارى اى مصون است. در جوانى اش به بردبارى و نيكوكارى [يا: طاعت] ، معروف است و در پيرى به پاك دامنى و دانش و فضيلت ، منسوب است.

٣٤٠١.امام رضا عليه السلام : امام از گناهانْ پاك و از عيب ها مبرّاست. دانش ، مخصوص اوست و بردبارى نشانش. شيرازه دين است و مايه عزّت مسلمانان و خشم منافقان و نابودىِ كافران.