كه مؤسّس شريعت اند و «نذير» يا «مُنذر» ناميده مى شوند و گاه ادامه دهندگان راه پيامبرند كه «هادى» ناميده مى شوند . مقصود ما از استمرار امامت در همه اعصار ، همين است كه جامعه بشر ، هيچ گاه از راه نماى الهى (پيامبر باشد يا جانشين او) خالى نيست . احاديث صحيحى كه اين معنا را تأييد كرده اند و بخشى از آنها در فصل اوّل گذشت ، به چند دسته تقسيم مى شوند: دسته اوّل ، احاديثى كه دلالت دارند بر آن كه زمين از هنگامى كه آدم ابو البشر آفريده شد ، تاكنون ، از امام خالى نبوده است و تا انسانى روى آن زندگى مى كند ، امامت ادامه خواهد داشت . [١] دسته دوم ، احاديثى كه بر ضرورت تداوم حجّت الهى در همه اعصار تأكيد دارند و تصريح مى كنند كه حجّت خدا ، قبل از مردم و همراه با مردم و پس از مردم ، بوده و خواهد بود . [٢] دسته سوم ، احاديثى كه بر ضرورت تداوم حضور عالِم و راه نماى الهى در همه اعصار ، تأكيد مى كنند . [٣] دسته چهارم ، احاديثى كه ضمن تأكيد بر ضرورت وجود امام و حجّت و عالم الهى، به حكمت و فلسفه تشريعى و تكوينى وجود امام اشاره مى كنند . [٤] دسته پنجم ، احاديثى كه اهل بيت پيامبر صلى الله عليه و آله را به ستارگان آسمان تشبيه كرده اند كه هميشه در آسمان هستند و هر گاه ستاره اى ناپديد شود ، ستاره اى ديگر پديدار مى گردد ، [٥] همچنين اهل بيت عليهم السلام تا دامنه قيامت ، براى جهانيان ، نورافشانى خواهند كرد . برخى از

[١] ر . ك : ص ٣٥ (تهى نبودن زمين از امام ، از هنگام آفرينش آدم) .[٢] ر . ك : ص ٤١ (وجود حجّت ، پيش از آفريده ها و با آفريده ها و پس از آنها) .[٣] ر . ك : ص ٣٧ ح ٣٢٥٣ و ص ٣٩ ح ٣٢٥٤ .[٤] ر . ك : ص ٥٧ (حكمت ضرورت امامت) .[٥] ر . ك : ص ٣٦ ح ٣٢٥٠ و اهل بيت در قرآن و حديث : (بخش دوم / فصل دوم : منزلت اهل بيت / اهل بيت همچون ستارگان) .