آنها پاسدارى كنند . يكى از مهم ترين نكات در تبيين معناى حديث ثقلين ، دلالت اين حديث شريف بر امامت امام مهدى عليه السلام و لزوم تمسّك به ايشان است ؛ امّا قبل از هر گونه توضيح در اين باره ، مقدّمتا به سه پيام سرنوشت ساز اين سخن نورانى درباره امامت و رهبرى اهل بيت عليهم السلام اشاره اى كوتاه مى كنيم :

١ . عصمت اهل بيت

خداوند متعال ، خود، عصمت قرآن و مصون بودن آن از هر گونه خطا را تضمين كرده است ، چنان كه مى فرمايد : «إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحَـفِظُونَ . [١] ما ذكر (قرآن) را فرو فرستاديم و ما نگهبان آنيم» . نيز تأكيد مى فرمايد : «لَا يَأْتِيهِ الْبَاطِلُ مِنم بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لَا مِنْ خَلْفِهِ تَنزِيلٌ مِّنْ حَكِيمٍ حَمِيدٍ . [٢] باطل، از پيش رو و از پشت سر آن ، به سويش نمى آيد . وحى [نامه اى ]است از حكيمى ستوده» . پيام روشن «همتايىِ اهل بيت با قرآن» در حديث ثقلين ، عصمت اهل بيت عليهم السلام است ؛ زيرا : اوّلاً ، فرمان پيامبر صلى الله عليه و آله درباره تمسّك به اهل بيت در كنار قرآن ، به معناى وجوب اطاعت از آنان است و اگر اهل بيت مانند قرآن ، مصون از خطا نباشند، وجوب فرمانبرى از آنان غير قابل توجيه است. امام على عليه السلام در تبيين اين برهان و درباره وجوب اطاعت اولو الامر مى فرمايد :

[١] حجر : آيه ٩ .[٢] فصّلت : آيه ٤٢ .