٣٢٦٣.امام صادق عليه السلام : به خدا سوگند كه خداوند عز و جل ، از همان زمان كه آدم عليه السلام در گذشت، زمين را خالى از وجود امامى ننهاد كه به واسطه او ، خلق به سوى خداوند عز و جلرهنمون شوند، و او حجّت خدا بر بندگان باشد؛ هر كه دست از او بدارد ، نابود شود و هر كه به او چنگ زند ، رهايى يابد. و اين كار (تعيين امام)، بر عهده خداوند عز و جلاست.

٣٢٦٤.كمال الدين ـ به نقل از عمّار بن موسى ساباطى ـ: از امام صادق عليه السلام شنيدم كه مى فرمايد: «زمين تا بوده ، خالى از حجّتى عالِم نبوده كه آنچه را از حق در آن مى ميرانند ، زنده كند». سپس اين آيه را تلاوت كرد: «مى خواهند با دهان هايشان ، نور خدا را خاموش كنند ؛ اما خدا نور خود را كامل مى گرداند، اگرچه كافران نخواهند» .

٣٢٦٥.امام صادق عليه السلام : در زمين ، هميشه حجّت خدا هست كه حلال و حرام را مى شناسد [١] و مردم را به راه خدا مى خوانَد.

٣ / ٣

حجّت ، يا آشكار و به نام است و يا پنهان و گم نام

٣٢٦٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در حالى كه دستانش را به سوى آسمان برداشته بود ـ: بار خدايا! دوست بدار هر كسى را كه جانشينان من و امامان امّتم پس از من را دوست بدارد، و دشمن باش با هر كسى كه با آنان دشمنى كند، و يارى كن هر كسى را كه يارى شان كند، و فرو گذار هر كسى را كه آنان را فرو گذارد، و زمين را از وجود شخصى از آنان كه حجّت تو را بر پاى دارد ـ خواه آشكار باشد ، خواه پنهان و گم نام ـ ، تُهى مدار تا دين تو و حجّت و برهان و نشانه هايت ، از بين نروند.

[١] يا: «يُعرِّف»: حلال و حرام خدا را بشناساند.