٣٣٨٦.المناقب ، ابن شهر آشوب : زمانى كه پيامبر صلى الله عليه و آله خود را به قبايل معرّفى مى كرد، [١] نزد بنى كلاب آمد. بنى كلاب گفتند: با تو بيعت مى كنيم ، به شرط آن كه بعد از تو ، قدرت به ما برسد. پيامبر خدا فرمود: «اختيار اين كار ، با خداست. اگر خواست ، در ميان شما قرار مى دهد يا در غير شما». بنى كلاب رفتند و بيعت نكردند و گفتند: براى تو شمشير بزنيم و سپس ديگران را بر ما حاكم گردانى!

٣٣٨٧.معانى الأخبار ـ به نقل از ابو جارود ـ: از امام باقر عليه السلام پرسيدم: امام به چه چيز شناخته مى شود؟ فرمود: «به چند ويژگى: اوّل آن كه از جانب خداوند ـ تبارك و تعالى ـ نصّى درباره او وجود داشته باشد و خدا او را به عنوان نشانى براى مردم ، نصب كرده باشد تا حجّتى بر آنان باشد؛ چرا كه پيامبر صلى الله عليه و آله على عليه السلام را نصب كرد و او را با نام ، به مردم شناساند و تعيينش كرد، و امامان نيز به همين سان، [عمل مى كنند و ]اوّلى ، دومى را تعيين مى كند. دوم اين كه هر پرسشى از او بشود ، پاسخ دهد. سوم اين كه اگر از او سؤال هم نكنند ، او خود ابتدائا سخن بگويد. چهارم اين كه از آنچه در فردا است ، به مردم خبر دهد. پنجم اين كه با هر زبان و لغتى ، با مردم سخن بگويد».

٣٣٨٨.امام باقر عليه السلام ـ به محمّد بن مسلم ـ: هر فردى از افراد اين امّت ، اگر امامى از جانب خداوند عز و جلكه آشكار و عادل باشد، نداشته باشد ، گم راه و سرگردان است و اگر بر اين حالت بميرد ، در كفر و نفاق مرده است.

٣٣٨٩.الكافى ـ به نقل از ابو بصير ـ: خدمت امام صادق عليه السلام بودم كه [حضّار] از اوصيا ياد كردند و من از اسماعيل نام بردم. ايشان فرمود: «نه به خدا، اى ابو محمّد! اين (تعيين امام) ، در اختيار ما نيست. اين كار ، تنها در اختيار خداوند عز و جل است، كه يكى را پس از ديگرى ، فرو مى فرستد [و معرّفى و تعيين مى كند]».

٣٣٩٠.امام صادق عليه السلام : امامت ، عهدى است از جانب خداوند عز و جل كه به مردانى نام برده ، سپرده شده است. امام ، حق ندارد آن را از امامى كه پس از اوست ، دور بدارد.

[١] از آنها مى خواست كه به او ايمان آورند.