حديث ثقلين ، در واقع ، وصيّت نامه سياسى ـ الهى پيامبر خداست . پيامبر صلى الله عليه و آله خوب مى دانست كه مرجعيّت علمى اهل بيت ، جدا از رهبرى سياسى آنان عملاً امكان پذير نيست و تا رهبرى امّت بر عهده آنان نباشد ، جامعه اسلامى و جوامع ديگر دنيا نمى توانند به طور شايسته از اقيانوس بى كران علم اهل بيت ، بهره مند شوند . از اين رو ، حديث ثقلين ، حامل اين پيام مهمّ سياسى ـ الهى براى امّت اسلامى است كه سرنوشت قرآن و عترت ، به هم پيوسته است . به سخن ديگر ، قرآن (كه پيام تكامل مادّى و معنوى انسان است) نمى تواند از عترت (كه پاسداران اين پيام و تداوم بخش سنّت نبوى هستند) جدا گردد و در يك جمله : دين ، از سياست ، جدا نيست و مهجوريت هر يك از قرآن و عترت در جامعه اسلامى ، به معناى مهجوريت ديگرى است . امام خمينى قدس سره در آغاز وصيّت نامه گران بار خود كه الهام گرفته از وصيّت نامه سياسى ـ الهى پيامبر خداست ، در شرح حديث ثقلين ، به اين نكته مهم اشاره مى كند كه : شايد جمله «لَن يَفتَرِقا حَتّى يَرِدا عَلَيَّ الحَوضَ» اشاره باشد بر اين كه بعد از وجود مقدّس رسول خدا ، هر چه بر يكى از اين دو گذشته است ، بر ديگرى گذشته است و مهجوريت هر يك ، مهجوريت ديگرى است . [١] تاريخ سياسى اسلام ، به روشنى اثبات مى كند همان طور كه پيامبر خدا پيش بينى نموده بود ، تحقّق احكام قرآن در جامعه ، بدون رهبرى سياسى اهل بيت ، امكان پذير نيست ؛ چرا كه جداسازى اهل بيت عليهم السلام از قرآن با وجود اقامه حروف اين كتاب

[١] صحيفه امام : ج ٢١ ص ٣٩٤ .