٣٧٠٧.كتاب من لا يحضره الفقيه ـ به نقل از عبد اللّه بن جُندَب ، از امام كاظم عل: در سجده شكر مى گويى: «بار خدايا! من تو را گواه مى گيرم و فرشتگانت و پيامبران و فرستادگانت را و همه آفريدگانت را نيز گواه مى گيرم [بر اين ]كه [معتقدم ]تويى خداى يگانه و پروردگار من و [بر اين كه] اسلام ، دين من است و محمّد پيامبر من است و على و حسن و حسين و على بن الحسين و محمّد بن على و جعفر بن محمّد و موسى بن جعفر و على بن موسى و محمّد بن على و على بن محمّد و حسن بن على و حجّة بن الحسن بن على پيشوايانم هستند و من ، دوستدار و پيرو ايشان هستم و از دشمنانشان بيزارم. بار خدايا! سوگندت مى دهم به خون ستم ديده (اين را سه بار مى گويى) . بار خدايا! سوگندت مى دهم به آن عهدى كه با خويش درباره دشمنانت كرده اى كه آنان را به دست ما و به دست مؤمنان ، نابود گردانى. بار خدايا! سوگندت مى دهم به آن عهدى كه با خويش درباره دوستانت كرده اى كه آنان را بر دشمن خودت و ايشان پيروز گردانى، [سوگندت مى دهم] كه بر محمّد و بر رازداران از آل محمّد ، درود فرستى (اين را سه بار مى گويى)» . و سه بار مى گويى: «بار خدايا! از تو درخواست مى كنم كه پس از تنگى و دشوارى ، آسانى و آسايش را به من ارزانى دارى». سپس گونه راستت را بر خاك مى نهى و سه بار مى گويى: «اى پناهگاه من در آن هنگام كه همه راه ها بر من بسته و زمين با همه فراخى اش بر من تنگ مى شود! اى آن كه مرا از سر مِهر بر من ، آفريدى و به آفريدن من نيازى نداشتى! بر محمّد و آل محمّد و بر راز دارانِ از آل محمّد درود فرست» . سپس گونه چپ خويش را بر خاك مى نهى و سه بار مى گويى: «اى زبون كننده هر گردن فرازى، و اى عزّت دهنده هر زبونى! به عزّتت سوگند كه طاقتم طاق گشته است». آن گاه ، دوباره به سجده مى روى و صد مرتبه مى گويى: «سپاس گزارم، سپاس گزارم !» . سپس حاجتت را از خدا درخواست مى كنى، به يارى خدا.