٣٢٨١.امام على عليه السلام ـ درباره خوارج، آن گاه كه شنيد فرياد مى زنند : «ل: سخن درستى است ؛ امّا از آن ، اراده باطل مى شود. [١] آرى، حكميتْ تنها از آنِ خداست؛ ولى اينان مى گويند : فرمان روايى ، تنها از آنِ خداست. در حالى كه مردم را ناگزير ، فرمان روايى بايد ـ نيك باشد يا بد ـ تا در سايه حكومت او ، مؤمن [آزادانه ]كار كند و كافر هم بهره مند گردد ـ و خداوند، با وجود حكومت، هر كس را به اجلِ مقدّر مى رساند ـ و به واسطه او ، فئ مسلمانان جمع آورى مى شود و با دشمن جنگيده مى شود و راه ها امن مى گردند و حقّ ناتوان ، از زورمند ستانده مى شود، و نيكوكار مى آسايد و [مردم] از تبهكار در امان مى مانند.

٣٢٨٢.شعب الايمان ـ به نقل از ليث ـامام على عليه السلام فرمود: «مردم را اصلاح نكند ، مگر فرمان روا؛ نيكوكار باشد يا بدكار». مردم عرض كردند: اى امير مؤمنان! نيكوكار، آرى [چنين كند]؛ امّا بدكار ، چگونه؟! فرمود: «به وسيله بدكار، خداوند راه ها را امن مى گرداند وبا او ، با دشمن جهاد مى كند و به وسيله او ، فئ را جمع آورى مى كند، حدود [الهى] با او، برپا مى شوند، و با وى، حجّ خانه خدا برقرار مى ماند و مسلمان با آسودگى خداوند را عبادت مى كند ، تا آن گاه كه اجلش فرا رسد».

٣٢٨٣.امام على عليه السلام : مردم را جز وجود رهبرى نيكوكار يا بدكار ، اصلاح نمى كند. اگر نيكوكار باشد ، هم به سود حاكم است و هم رعيّت، و اگر بدكار باشد، در حكومت او ، مؤمن به عبادت پروردگارش مى پردازد و غير مؤمن هم ، كار خويش را مى كند ، تا آن گاه كه اجلش فرا رسد.

٣٢٨٤.امام على عليه السلام : [وجود] فرمان رواى ستمگر بى رحم ، بهتر از آشوب دائمى است.

٣٢٨٥.امام على عليه السلام : شير درنده ، بهتر از فرمان رواى ستمگر است، و فرمان رواى ستمگر ، بهتر از فتنه هاى پاينده است.

[١] يا: آن را نادرست مى فهمند و دچار كج فهمى شده اند.