٣٤٧١.امام باقر عليه السلام : از [اجراى] حدود الهى ، كسى جز امام نمى تواند گذشت كند ؛ امّا حدّى كه مربوط به حقّ مردم باشد ، باكى نيست كه غير امام (صاحب حق) آن را ببخشد .

٣٤٧٢.امام هادى عليه السلام ـ در پاسخ به مسائلى كه يحيى بن اكثم پرسيد و يكى ا: . . . مردى كه خود اعتراف به لواط كرده باشد ، نيازى نيست كه گواه بر او اقامه شود . او خود ، داوطلبانه اعتراف كرده است و در اين صورت ، امامِ منصوب از جانب خدا ، همان گونه كه حق دارد از جانب خداوند مجازات كند ، حق دارد از جانب خدا منّت نهد [و ببخشد] . مگر نشنيده اى اين فرموده خداوند را كه : «اين ، بخشش ماست. [آن را ]بى شمار ببخش يا نگاه بدار» ؟!» .

٣٤٧٣.تهذيب الأحكام ـ به نقل از يكى از معصومين عليهم السلام ـ: مردى نزد امير مؤمنان عليه السلام آمد و اعتراف به دزدى كرد . امير مؤمنان عليه السلام به او فرمود : «آيا بلدى چيزى از كتاب خدا بخوانى؟». مرد عرض كرد : آرى، سوره بقره را . فرمود : «دستت را به سوره بقره بخشيدم» . اشعث گفت : آيا حدّى از حدود خدا را وا مى نهى؟ فرمود : «تو چه مى دانى كه اين چيست؟! هر گاه گواه آورده شود ، امام حق ندارد ببخشد ؛ اما هر گاه كسى ، خود، اقرار كند ، اختيار آن با امام است كه اگر خواست ، مى بخشد و اگر خواست، [دست را ]قطع مى كند» .