٣٤٦٤.امام على عليه السلام : مسلمان نبايد همراه كسى به جهاد برود كه در حكمْ راندن امين نيست و فرمان خداوند عز و جل را درباره غنايم ، اجرا نمى كند ؛ زيرا اگر همراه چنين كسى به جهاد برود و بميرد ، به دشمن ما ، در منع حقوق ما و ريختن خون ما ، كمك كرده است ، و مرگش ، مرگ جاهلى است .

٣٤٦٥.امام صادق عليه السلام : جهاد ، جز همراه امام نشايد .

٣٤٦٦.الكافى ـ به نقل از بشير دَهّان ـ: به امام صادق عليه السلام عرض كردم : خواب ديدم كه به شما گفتم : جهاد به همراه غير پيشواى واجب الطاعه ، همانند [خوردنِ ]مردار و خون و گوشت خوك ، حرام است. و شما به من فرمودى : همين طور است . امام صادق عليه السلام فرمود : «همين طور است ، همين طور است» .

٣٤٦٧.امام صادق عليه السلام : جهاد به همراه هر پيشواى دادگرى ، واجب است و هر كس در راه [دفاع از ]دارايى اش كشته شود ، شهيد است .

٨ / ٢

نظارت بر دستگاه قضايى

٣٤٦٨.امام على عليه السلام ـ در فرمانش به مالك اشتر نخعى ، آن گاه كه او را ب: به قاضيان سرزمينت بنويس كه هر حكمى را كه در حقوق آن اختلاف كردند ، به تو ارجاع دهند . سپس تو خود، آن احكام را وارسى كن و هر چه را كه با كتاب خدا و سنّت پيامبرش و شيوه امامت ، سازگار بود ، امضا كن و آنان را به اجراى آن وادار ، و درباره آنچه بر تو نيز مشتبه بود ، فقيهان حاضر در بَرَت را گردآور و راجع به آن ، با آنان رايزنى كن و حكمى را كه آن فقيهان مسلمان بر آن اجماع مى كنند ، تأييد نما ؛ زيرا هر حكمى كه رعيّت در آن اختلاف كنند ، به حكم امام بر مى گردد ، و امام بايد با كمك گرفتن از خداوند ، در اجراى حدود بكوشد و رعيت را بر پذيرش فرمان خويش وا دارد .