٣٢٦٧.امام على عليه السلام : بدانيد كه زمين از حجّت خداوند عز و جل خالى نمى ماند؛ اما به زودى ، خداوند خلق خود را ـ به سبب ستم و بيداد و گنهكارىِ زيادشان ـ از ديدن آن حجّت ، كور خواهد ساخت.

٣٢٦٨.امام على عليه السلام : صد البته، زمين از وجود كسى كه حجّت خدا را بر پاى دارد ـ خواه آشكار و به نام ، خواه بيمناك و گم نام ـ خالى نمى مانَد ، تا حجّت هاى خدا و برهان هاى او ، از بين نروند. اينان چندند و كجايند؟ به خدا سوگند كه شمارشان اندك است ؛ اما نزد خداوند ، پُر ارج و قدرند. خداوند به واسطه آنان، حجّت ها و نشانه هاى خود را نگه مى دارد، تا آنان نيز آن [حجّت و نشانه]ها را به همتايان خويش بسپارند و در دل هاى همانندان خود بكارند.

٣٢٦٩.امام على عليه السلام ـ در خطبه اى بر منبر كوفه ـ: بار خدايا! ناگزير ، در زمينت تو را حجّتى بايد بر خلقت ، كه ايشان را به دين تو ره نمون شود و علم [و شناختِ] تو را به آنان بياموزد تا حجّت تو از بين نرود و پيروانِ دوستانت ـ پس از آن كه به واسطه آنان ، هدايتشان فرمودى ـ گم راه نشوند. اين حجّت ، يا آشكار است ، امّا نافرمان روا، [١] يا پنهان است و چشم به راه. [٢] اگر جسم او، در عين هدايتگرى، از مردم پنهان است، دانش و آداب [٣] او ، در دل هاى مؤمنان جاى دارد و آنها را به كار مى بندند.

[١] يعنى حكومت نمى كند.[٢] يعنى منتظر و چشم به راه اذن الهى براى ظهور است. اين واژه و مشابه آن را در حديث بعد ، به صورت ديگرى (مُترقَّب، يُتَرقَّب) نيز مى توان خواند كه در اين صورت ، به معناى آن است كه مردم ، در انتظار ظهور اويند، چنان كه در روايتى آمده است: «يَتَرَقَّبُهُ أولياؤُكَ».[٣] اخلاق و تربيت و راه و رسم.